Rok Wiary

rok_wiary.jpg

W czwartek, 11 października 2012 r. o godz. 18.00 rozpoczął się w Katedrze Rzeszowskiej "Rok Wiary" ogłoszony przez papieża Benedykta XVI. Jest to wydarzenie, obok którego nie możemy przejść obojętnie.

Temat tego Roku wpisuje się w program duszpasterski lat 2010-2013. Owocem kończącego się roku duszpasterskiego "Kościół naszym domem", powinna być większa miłość do Kościoła, lepsze zrozumienie tajemnicy Kościoła oraz większe zaangażowanie w jego życie i misję. Nowy rok duszpasterski, który rozpoczniemy w Adwencie, pod hasłem: "być solą ziemi" będzie nas wzywał nas do dawania świadectwa wobec świata. Do tego niezbędna jest głęboka wiara i życie nią na co dzień.
Zapraszamy do czytania tekstów poświęconych tematyce Roku Wiary.

Adresy stron www poświęconych tematyce Roku Wiary

Kalendarz Roku Wiary

Oficjalna strona Roku Wiary

List Benedykta XVI ogłaszający Rok Wiary

Strona Roku Wiary Archidiecezji Krakowskiej

Ciekawa lektura "FILARY WIARY"

DEKRET O ODPUSTACH W "ROKU WIARY"

rok_wiary.jpg

Penitencjaria Apostolska dekretem z dnia 14 września 2012 r. postanowiła, że odpust zupełny pod zwykłymi warunkami mogą uzyskać wierni, którzy w okresie od 11 października 2012 r. do 24 listopada 2013 r.:

1. Wezmą udział w co najmniej trzech konferencjach misji świętych lub co najmniej trzech wykładach na temat dokumentów II Soboru Watykańskiego lub artykułów Katechizmu Kościoła Katolickiego, w jakimkolwiek kościele lub stosownym miejscu;

2. Za każdym razem, gdy odbędą pielgrzymkę do którejś z bazylik papieskich, katakumb chrześcijańskich czy sanktuarium wskazanego przez ordynariusza miejsca z okazji Roku Wiary i wezmą tam udział w nabożeństwie, bądź będą się modlić, medytować, kończąc modlitwą „Ojcze nasz”, Wyznaniem Wiary, wezwaniem do Matki Bożej lub świętych;

3. W dniach wyznaczonych z okazji Roku Wiary przez ordynariusza, zgromadzą się na uroczystej Eucharystii lub liturgii godzin, dodając Wyznanie Wiary;

4. W dniu dowolnie wybranym podczas Roku Wiary za pobożne nawiedzenie baptysterium lub innego miejsca, w którym otrzymali chrzest, jeśli odnowią przyrzeczenia chrzcielne.

Ponadto biskupi diecezjalni mogą w najbardziej stosownym do tego dniu (np. 24 listopada 2013 – zakończenie Roku Wiary) udzielić błogosławieństwa apostolskiego wraz z odpustem zupełnym.

Zawsze należy zachować zwykłe warunki konieczne do zyskania odpustu zupełnego: mieć przynajmniej ogólną intencję zyskania odpustu dla siebie lub ofiarowania go za zmarłych na sposób wstawiennictwa, wykluczyć wszelkie przywiązanie do jakiegokolwiek grzechu, oraz w okolicach dnia wykonania dzieła obdarzonego odpustem wyspowiadać się, przyjąć Komunię św. i odmówić dowolną modlitwę w intencjach Ojca Świętego.
Odpusty zupełne, pod zwykłymi warunkami, mogą zyskiwać także wierni z sercem skruszonym, którzy z poważnych przyczyn nie mogą uczestniczyć w wymienionych uroczystościach (np. mniszki klauzurowe, osoby chore i opiekujące się chorymi, starsi, więźniowie), jeśli będą jednoczyć się duchowo z ich uczestnikami, szczególnie poprzez transmisje telewizyjne lub radiowe celebrowane przez Ojca Świętego lub biskupa diecezjalnego, i odmówią „Ojcze nasz”, Wyznanie Wiary oraz inne modlitwy odpowiadające celom Roku Wiary, ofiarowując jednocześnie swoje cierpienia i niewygody życia.
Działając zgodnie z punktem 2 powyższego Dekretu Penitencjarii Apostolskiej, obok bazylik mniejszych na terenie Diecezji (Bazylika Wniebowzięcia NMP w Rzeszowie, Bazylika Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny w Gorlicach oraz Bazylika Matki Bożej Saletyńskiej w Dębowcu) wyznaczam następujące sanktuaria i kościoły gdzie będzie można zyskać odpust zupełny:

1. Katedra Rzeszowska
2. Sanktuarium Pana Jezusa Przemienionego w Cmolasie
3. Sanktuarium Pana Jezusa Ukrzyżowanego w Kobylance
4. Kościół Kolegiacki Wniebowzięcia NMP w Jaśle
5. Sanktuarium Wniebowzięcia NMP w Lipinkach
6. Sanktuarium Matki Bożej Zawierzenia w Tarnowcu
7. Sanktuarium Matki Bożej Nieustającej Pomocy w Niechobrzu
8. Sanktuarium Matki Bożej Królowej Rodzin w Ropczycach
9. Sanktuarium Matki Bożej Królowej Różańca Świętego w Czudcu

Ponadto wyznaczam następujące dni, w które we wszystkich kościołach i kaplicach Diecezji Rzeszowskiej można zyskiwać odpusty zupełne za uczestnictwo w Eucharystii albo Liturgii Godzin połączone z odmówieniem Wyznania Wiary:

- 14 października 2012 – inauguracja Roku Wiary w parafiach
- 18 listopada 2012 – wspomnienie bł. Karoliny Kózki, patronki Diecezji
- 8 grudnia 2012 – uroczystość Niepokalanego Poczęcia NMP
- 13 stycznia 2013 – święto Chrztu Pańskiego
- 19 stycznia 2013 – święto św. Józefa Sebastiana Pelczara, patrona Diecezji
- 2 lutego 2013 – święto Ofiarowania Pańskiego
- 11 lutego 2013 – wspomnienie NMP z Lourdes (dzień chorego)
- 8 maja 2013 – uroczystość św. Stanisława, bpa i męczennika,
- 29 czerwca 2013 – uroczystość świętych Apostołów Piotra i Pawła
- 23 sierpnia 2013 – wspomnienie bł. Władysława Findysza, kapłana i męczennika
- 22 października 2013 – wspomnienie bł. Jana Pawła II
- 24 listopada 2013 – uroczystość Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata
- dzień wyznaczony przez Biskupa Rzeszowskiego na prośbę proboszcza parafii przeżywającej rekolekcje.

Jednocześnie proszę wszystkich duszpasterzy i katechetów, by wytrwale troszczyli się o wzrost wiary powierzonych im osób, także poprzez jasne ukazywanie zasad niniejszego dekretu, dla większego uświęcenia Ludu Bożego.

Wypraszając dar mocnej wiary i przyzywając orędownictwa Najświętszej Maryi Panny Strażniczki Wiary, wszystkim z serca błogosławię.

+Kazimierz Górny
Biskup Rzeszowski

Ogólnopolskie przedsięwzięcia duszpasterskie na Rok Wiary

I. Uwagi wstępne

Ogłoszony przez Benedykta XVI Rok Wiary należy włączyć w całokształt diecezjalnych działań duszpasterskich, ukierunkowanych wcześniej przez Ogólnopolski Program Duszpasterski („Kościół domem i szkoła komunii”). Przeżywanie „Roku Wiary” winno wpisywać się harmonijnie w działania Ogólnopolskiego Programu Duszpasterskiego.

W ramach tego Ogólnopolskiego Programu Duszpasterskiego dobiega końca II etap trzyletniego cyklu („Kościół naszym domem”), poświęcony budowaniu horyzontalnej relacji między wiernymi a jednocześnie – od I niedzieli Adwentu – rozpocznie się III etap („Być solą ziemi”), poświęcony ewangelizacyjnemu ożywieniu struktur komunijnych Kościoła.

Ponadto, realizacja „Roku Wiary” uwzględni przygotowania do 1050 rocznicy Chrztu Polski.

„Rok Wiary” winien być naszą odpowiedzią na kryzys życia duchowego i religijnego. Poprzez nasze działania duszpasterskie pragniemy ukazać piękno wiary, zaprosić do głębszego jej przeżywania i podejmowania odważnego świadectwa. W centrum „Roku Wiary” znajdzie się Professio Fidei. Tekst Professio Fidei – w postaci Credo nicejsko-konstantynopolitańskiego, odmawianego w każdą niedzielę – winien stać się modlitwą codzienną każdego z nas. Tekst symbolu jest drukowany przez Libreria Editrice Vaticana na odwrocie wizerunku Pantokratora z Cefalu na Sycylii, który to wizerunek został uznany za ikonę „Roku Wiary”.

Oficjalny hymn „Roku Wiary” (Credo, Domine) – razem z nutami – przetłumaczony na główne języki, będzie można pobrać ze strony internetowej Sekretariatu „Roku Wiary”.

Kongregacja Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów zaaprobowała nowy formularz Mszy Świętej za Nową Ewangelizację. Formularz ten można używać w „Roku Wiary”.

Papieska Rada do spraw Krzewienia Nowej Ewangelizacji nadesłała do KEP szczegółowe kalendarium wydarzeń w „Roku Wiary”, którym będzie przewodniczył Ojciec Święty.

Przy Papieskiej Radzie ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji będzie utworzony specjalny Sekretariat, który zajmie się koordynacją różnych inicjatyw związanych z Rokiem Wiary, podejmowanych przez poszczególne dykasterie Stolicy Apostolskiej, bądź istotnych z punktu widzenia Kościoła powszechnego. Byłoby wskazanym informować wcześniej tenże Sekretariat o organizowaniu większych wydarzeń; on też będzie mógł podawać sugestie odnośnie tych inicjatyw.

II. Adresaci Roku Wiary

Ojciec Święty kieruje wezwanie Roku Wiary do wszystkich. Tych, którzy mają wiarę silną prosi Papież o jednoznaczne świadectwo. Tych, którzy zobojętnieli na sprawy wiary lub stoją na obrzeżach, aby wiarę pogłębili i zaczęli kierować się jej wartościami w życiu codziennym. Zaś tym, którzy stoją z dala i niewiele mają wspólnego z Bogiem, aby przemyśleli jak wielkiej wartości się pozbywają.

III. Wspólne przedsięwzięcia duszpasterskie Kościoła katolickiego w Polsce na „Rok Wiary”

11 października 2012

W dniu, w którym Ojciec święty otwiera „Rok Wiary”, nieszpory i wieczorna Msza święta we wszystkich katedrach i kościołach parafialnych w Polsce na otwarcie „Roku Wiary” (w 50 rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II). Na tę inaugurację zapraszamy do katedry kapłanów, osoby życia konsekrowanego i przedstawicieli z każdej parafii.

Towarzyszyć temu będzie uroczyste wniesienie dokumentów Soboru Watykańskiego II oraz Katechizmu Kościoła katolickiego i umieszczenie tych ksiąg – podobnie jak do tej pory Pisma Świętego – na ważnym miejscu w kościele (np. na bocznym ołtarzu). Na tę uroczystość zostanie opracowany specjalny obrzęd. Obie księgi pozostaną tam – jako znak – przez cały „Rok Wiary”.

28 grudnia 2012 – 2 stycznia 2013

Narodowa pielgrzymka młodzieży do Rzymu. Światowe Spotkanie Młodych – Taizè. Nieszpory dla polskiej młodzieży z Professio fidei.

25 stycznia 2013

Nabożeństwa ekumeniczne we wszystkich katedrach w Polsce.

2 lutego 2013

Światowy Dzień Życia Konsekrowanego we wszystkich polskich katedrach.

22 lutego 2013

Święto katedry św. Piotra. Spotkanie pracowników akademickich, tam gdzie to możliwe.

24 marca 2013

Niedziela Palmowa. Przygotowanie do Światowego Dnia Młodych.

15-17 kwietnia 2013

Dni Seminariów Duchownych z okazji 450 rocznicy ich ustanowienia.

30 maja 2013

Uroczystość Bożego Ciała. Adoracja eucharystyczna w katedrach i wszystkich kościołach parafialnych.

1 czerwca 2013

Spotkanie młodych na Lednicy.

16-28 lipca 2013

Światowe Dni Młodych / Rio de Janeiro

29 września 2013

Dzień katechetów. 20. rocznica publikacji Katechizmu Kościoła Katolickiego.

24 listopada 2013

Uroczyste zamknięcie „Roku Wiary”. Uroczystość Chrystusa Króla. W tym dniu Ojciec Święty odprawi Eucharystię i uroczyście dokonać wyznania wiary.

IV. Opcjonalne wydarzenia duszpasterskie na płaszczyźnie diecezjalnej

1. Każdy Biskup może poświęcić List pasterski tematowi wiary, przypominając znaczenie Soboru Watykańskiego II i Katechizmu Kościoła Katolickiego w specyficznym kontekście duszpasterskim powierzonej jego pieczy wspólnoty wiernych.

2. Stosowne będzie dokonanie oceny recepcji Soboru Watykańskiego II i Katechizmu Kościoła Katolickiego w życiu i misji każdego pojedynczego Kościoła lokalnego, w szczególności w zakresie katechezy. W związku z tym pożądane jest odnowione zaangażowanie ze strony wydziałów teologicznych, wydziałów katechetycznych w diecezjach, które – przy wsparciu Komisji Katechetycznych Konferencji Biskupów – mają za zadanie zajmować się formacją katechetów w zakresie treści wiary.

3. W diecezji można przygotować dzień poświęcony Katechizmowi Kościoła Katolickiego, [doroczny zjazd katechetów – wrzesień 2013]

4. Stałą formację duchowieństwa będzie można oprzeć, szczególnie w tym Roku Wiary, na dokumentach Soboru Watykańskiego II i na Katechizmie Kościoła Katolickiego, rozważając, przykładowo, takie tematy jak: „przepowiadanie Chrystusa Zmartwychwstałego”, „Kościół jako sakrament zbawienia”, „misja ewangelizacyjna w dzisiejszym świecie”, „wiara i niewiara”, „wiara, ekumenizm i dialog międzyreligijny”, „wiara i życie wieczne”, „hermeneutyka reformy z zachowaniem ciągłości”, „Katechizm w zwyczajnej opiece duszpasterskiej”.

5. Pożądane będzie, by w naszej diecezji, zostały zorganizowane katechezy chrzcielne dla dorosłych, dla tych, którzy poszukują sensu życia, aby pomóc im w odkryciu piękna wiary Kościoła, oraz były urządzane spotkania z jej znaczącymi świadkami.

6. Pożądane będzie, by w każdej diecezji, pod kierunkiem Biskupa, zostały zorganizowane katechezy dla młodych i dla tych, którzy poszukują sensu życia, aby pomóc im w odkryciu piękna wiary Kościoła, oraz były urządzane spotkania z jej znaczącymi świadkami. Młodzież:

- katechezy dla młodych i tych, którzy poszukują sensu życia, aby pomóc im odkryć piękno wiary – zaangażowanie duszpasterstwa młodych a także KSM-u (raz w miesiącu).

- przekazanie młodym np. Kompendium KKK lub Youcat po bierzmowaniu

- poradnik wiary (specjalna strona internetowa z informacją, przekazaniem tej informacji katechetom; każdy może zadać pytanie dot. wiary, problemu wiary).

7. Rok Wiary będzie mógł dostarczyć okazję do poświęcenia większej uwagi szkołom katolickim, które są właściwym miejscem, by przedstawiać uczniom żywe świadectwo o Panu i rozwijać ich wiarę, z odpowiednim wykorzystaniem narzędzi katechetycznych, takich jak na przykład Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego czy YouCat.

8. W tym okresie zachęca się członków Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego do zaangażowania się w nową ewangelizację, poprzez przylgnięcie na nowo do Chrystusa, dzięki własnym charyzmatom i wierności Ojcu Świętemu i zdrowej doktrynie.

9. Stowarzyszenia i Ruchy kościelne wzywa się, by podejmowały specyficzne inicjatywy, które dzięki ich charyzmatom i we współpracy z lokalnymi Pasterzami, zostaną włączone w wielkie wydarzenie Roku Wiary. Nowe Wspólnoty i Ruchy kościelne, w sposób twórczy i wielkoduszny znajdą odpowiednie sposoby, by złożyć swe świadectwo wiary w służbie Kościołowi.

10. Stosowne będzie popieranie misji ludowych i innych inicjatyw, w parafiach i miejscach pracy, by pomóc wiernym w odkryciu daru, jakim jest wiara chrzcielna, i odpowiedzialności za dawanie o niej świadectwa, ze świadomością, że powołanie chrześcijańskie «jest z natury swojej również powołaniem do apostolstwa».

11. Pielgrzymki

- do Ziemi Świętej

- do Rzymu

- do Fatimy

- do Lourdes

- do Rio de Janeiro na Światowy Dzień Młodzieży w lipcu 2013 r.

- Pielgrzymka Żywego Różańca

- Archidiecezjalna pielgrzymka do jednego z sanktuariów (byłoby pięknie pójść śladem ludzi wiary)

- pielgrzymka śladami świadków wiary po Archidiecezji. Comiesięczne spotkanie w innym miejscu związane ze świadkiem wiary.

12. Pożądane będzie nawiązanie kontaktu ze światem nauki i kultury i stwarzanie nowych okazji do twórczego dialogu wiary i rozumu, poprzez sympozja, kongresy i dni studyjne, zwłaszcza na uniwersytetach katolickich, aby pokazać, «że nie może być konfliktu między wiarą a prawdziwą nauką, ponieważ obie, choć różnymi drogami, dążą do prawdy». Tworzenie okazji do twórczego dialogu wiary i nauki – spotkanie z rektorami wyższych uczelni, inauguracje na wyższych uczelniach, spotkanie z ok. święta Katedry Św. Piotra, sesja PAN-u). W tych spotkaniach mamy świadomość, że uczestniczą niejednokrotnie ludzie „obrzeży wiary”. Stąd może się uda zorganizowanie osobnych spotkań z nimi (Areopag).

13. Ważne będzie organizowanie spotkań z osobami, które «choć nie twierdzą, że mają dar wiary, szczerze poszukują ostatecznego sensu i definitywnej prawdy o swym istnieniu i świecie», inspiracją dla tego typu spotkań może być dialog w ramach Dziedzińca Pogan, nawiązany przez Papieską Radę Kultury.

14. Wszyscy wierni, wezwani do odnowienia daru wiary, będą się starali przekazywać własne doświadczenie wiary i miłości w dialogu ze swymi braćmi i siostrami, także należącymi do innych wyznań chrześcijańskich, z wyznawcami innych religii i z tymi, którzy nie wierzą lub są obojętni. Pragnie się, by w ten sposób wszyscy chrześcijanie rozpoczęli swego rodzaju misję wobec osób, wśród których żyją i pracują, ze świadomością, że «przyjęli orędzie zbawienia, aby przedstawiać je wszystkim».

15. Zachęca się Biskupów do organizowania, zwłaszcza w okresie wielkopostnym, nabożeństw pokutnych, [wspólne – w sobotę 23 marca przed Niedzielą Palmową] w czasie których prosić się będzie o przebaczenie Boże, także i w szczególności za grzechy przeciwko wierze. Ten Rok będzie również czasem sprzyjającym przystępowaniu z większą wiarą i częściej do sakramentu Pokuty.

16. Caritas (Zjazd PZC i SKC – wigilia Niedzieli Miłosierdzia Bożego 2013 r., hasło: „Wiara i Miłość potrzebują siebie nawzajem”): rekolekcje formacyjne, sympozjum, przygotowanie i rozprowadzenie specjalnego kalendarza na rok 2013 z uwzględnieniem problematyki wiary.

17. Książeczka kolędowa.

18. Przygotowanie czytanek majowych – „Maryja wzorem człowieka wiary”.

19. Spotkania ze świadkami wiary i pogłębienie znajomości treści nauki katolickiej.

20. Popularyzowanie życiorysów świadków wiary – świętych i błogosławionych oraz kandydatów na ołtarze zwłaszcza pochodzących z diecezji.

21. Skoro powstała Papieska Rada ds. Nowej Ewangelizacji (również przy KEP) stąd potrzeba, by kurialny referat ds. ewangelizacji ożywił swoją działalność koordynując różne działania ewangelizacyjne związane z Rokiem Wiary.

22. Media katolickie: przybliżanie rzeczywistości związanej z Rokiem Wiary. Zaznajomienie z treścią Listu apostolskiego Porta Fidei. Promocja przystępnych audycji nt. wiary, a także eklezjalnego znaczenia Soboru Watykańskiego II oraz Katechizmu Kościoła Katolickiego.

V. W parafiach, wspólnotach, stowarzyszeniach, ruchach

1. W przygotowaniu do Roku Wiary, wszystkich wiernych zachęca się do czytania i uważnej medytacji Listu apostolskiego „Porta fidei” Ojca Świętego Benedykta XVI.

2. Rok Wiary «będzie to też dobra okazja, by z większym zaangażowaniem celebrować wiarę w liturgii, a zwłaszcza w Eucharystii». W Eucharystii, która jest tajemnicą wiary i źródłem nowej ewangelizacji, wiara Kościoła jest głoszona, celebrowana i umacniana.

3. Kapłani będą mogli poświęcić więcej uwagi studium dokumentów Soboru Watykańskiego II i Katechizmu Kościoła Katolickiego, by wykorzystać jego owoce w duszpasterstwie parafialnym – katechezie, przepowiadaniu, przygotowaniu do sakramentów – przygotowując cykle homilii na temat wiary czy pewnych jej specyficznych aspektów, jak na przykład, „spotkanie z Chrystusem”, „podstawowe treści Credo”, „wiara i Kościół”.

4. Pożądane jest, by z odnowionym zapałem był propagowany i rozprowadzany Katechizm Kościoła Katolickiego bądź inne pomoce odpowiednie dla rodzin, prawdziwych kościołów domowych i pierwszych miejsc przekazywania wiary, na przykład przy okazji błogosławienia domów, Chrztów dorosłych, Bierzmowań, Małżeństwa.

5. Stosowne będzie popieranie misji ludowych i innych inicjatyw, w parafiach i miejscach pracy, by pomóc wiernym w odkryciu daru, jakim jest wiara chrzcielna, i odpowiedzialności za dawanie o niej świadectwa, ze świadomością, że powołanie chrześcijańskie «jest z natury swojej również powołaniem do apostolstwa».

6. W tym okresie zachęca się członków Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego do zaangażowania się w nową ewangelizację, poprzez przylgnięcie na nowo do Chrystusa, dzięki własnym charyzmatom i wierności Ojcu Świętemu i zdrowej doktrynie.

7. W czasie Roku Wiary Wspólnoty kontemplacyjne szczególną intencję modlitwy poświęcą odnowie wiary Ludu Bożego i nowemu zaangażowaniu w jej przekazywanie młodym pokoleniom.

8. Stowarzyszenia i Ruchy kościelne wzywa się, by podejmowały specyficzne inicjatywy, które dzięki ich charyzmatom i we współpracy z lokalnymi Pasterzami, zostaną włączone w wielkie wydarzenie Roku Wiary. Nowe Wspólnoty i Ruchy kościelne, w sposób twórczy i wielkoduszny znajdą odpowiednie sposoby, by złożyć swe świadectwo wiary w służbie Kościołowi.

9. Wszyscy wierni, wezwani do odnowienia daru wiary, będą się starali przekazywać własne doświadczenie wiary i miłości w dialogu ze swymi braćmi i siostrami, także należącymi do innych wyznań chrześcijańskich, z wyznawcami innych religii i z tymi, którzy nie wierzą lub są obojętni. Pragnie się, by w ten sposób wszyscy chrześcijanie rozpoczęli swego rodzaju misję wobec osób, wśród których żyją i pracują, ze świadomością, że «przyjęli orędzie zbawienia, aby przedstawiać je wszystkim».

+ Stanisław Gądecki

Arcybiskup Metropolita Poznański

Jasna Góra, 25 sierpnia 2012 roku.

Plan obchodów Roku Wiary – 2012/2013

2012 rok.

6 października, Asyż

Dziedziniec Pogan w mieście św. Franciszka: dialog między wierzącymi i niewierzącymi na temat wiary.

7-28 października, Watykan

XIII Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów na temat „Nowa ewangelizacja dla przekazu wiary chrześcijańskiej”.

11 października, Watykan

Na placu św. Piotra, o 10.00, Benedykt XVI przewodniczy uroczystemu otwarciu Roku Wiary z udziałem uczestników Synodu i przewodniczących konferencji episkopatu.

Włoska Akcja Katolicka organizuje, od 18.30 do 21.30, pochód z pochodniami spod Zamku Świętego Anioła na plac św. Piotra dla upamiętnienia 50. rocznicy otwarcia Soboru Watykańskiego II.

12 października, Rzym

Wieczór kulturalny i artystyczny „Wiara Dantego” w kościele Il Gesù in Roma, o 21.00, organizowany przez Papieską Radę ds. Kultury we współpracy z rektoratem kościoła Santissimo Nome di Gesù all’Argentina i Domem Dantego. Uczestnicy wysłuchają pieśni XXIV z „Raju”, zawierającej wyznanie wiary poety.

20 października, Rzym

Pielgrzymka na wzgórze Janikulum i czuwanie misyjne, organizowane przez Kongregację ds. Ewangelizacji Narodów.

21 października, Watykan

Benedykt XVI przewodniczy kanonizacji sześciorga męczenników i wyznawców: Jakuba Barthieu, jezuity, misjonarza i męczennika na Madagaskarze (1896); Piotra Calungsoda, świeckiego katechety, męczennika z Filipin (1672); Jana Chrzciciela Piamarty, kapłana-świadka wiary, wychowawcy młodzieży (1913); Matki Marianny (Barbary Cope), świadka wiary w leprozorium na Molokai (1918); Marii z Góry Karmel, zakonnicy z Hiszpanii (1911); Katarzyny Tekakwitha, świeckiej Indianki, konwertytki na wiarę katolicką (1680); Anny Schäffer, osoby świeckiej z Bawarii, świadka miłości Chrystusa na łożu cierpienia (1925).

26-30 października, Rzym

Kongres Światowego Związku Nauczycieli Katolickich na temat roli nauczyciela i rodziny w integralnej formacji uczniów (z udziałem Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej) oraz obchody Roku Wiary.

15-17 listopada, Watykan

XXVII konferencja międzynarodowa Papieskiej Rady ds. Służby Zdrowia na temat „Szpital miejscem ewangelizacji: misja ludzka i duchowa”.

1 grudnia

Pierwsze Nieszpory Adwentu z Ojcem Świętym dla papieskich uczelni rzymskich, seminarium i kolegiów kościelnych, oraz uniwersytetów (organizuje Kongregacja ds. Edukacji Katolickiej).

20 grudnia, Rzym

Inauguracja wystawy na temat Roku Wiary w Zamku Świętego Anioła. Potrwa ona do 1 maja

28 grudnia, Rzym

Otwarcie Europejskiego Spotkania Młodych, organizowanego prze Wspólnotę z Taizé we współpracy z Wikariatem Rzymu. Spotkanie zakończy się 2 stycznia 2013.

2013 rok.

25 stycznia, Rzym

Nabożeństwo ekumeniczne z Benedyktem XVI w bazylice św. Pawła za Murami.

W pinakotece bazyliki będzie można również oglądać - do 24 listopada 2013 - wystawę „Sanctus Paolus extra moenia et Concilium Oecumenicum Vaticanum II” (Św. Paweł za Murami i Sobór Powszechny Watykański II).

2 lutego, Watykan

Nabożeństwo pod przewodnictwem Benedykta XVI w bazylice św. Piotra z okazji Światowego Dnia Życia Konsekrowanego

25-26 lutego, Rzym

Międzynarodowy Kongres „Święci Cyryl i Metody wśród ludów słowiańskich: 1150 lat od rozpoczęcia misji”. Obrady odbędą się 25 stycznia w Papieskim Instytucie Wschodnim, a 26 stycznia w Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim.

24 marca

Benedykt XVI odprawi liturgię Niedzieli Palmowej, w dniu tradycyjnie poświęconego młodzieży, jako przygotowanie Światowego Dnia Młodzieży

4-6 kwietnia, Rzym

Międzynarodowy zjazd Międzynarodowego Stowarzyszenia Katolickiego Nauk o Wychowaniu, z udziałem Kongregacji ds. Edukacji Katolickiej, i obchody Roku Wiary.

13 kwietnia, Watykan

Koncert „Oh My Son” (O mój Synu) w Auli Pawła VI.

15-17 kwietnia

Dzień Seminariów z okazji 450. rocznicy ich ustanowienia.

Dzień studiów, zorganizowany przez Kongregację ds. Edukacji Katolickiej, na temat znaczenia dokumentów Soboru Watykańskiego II i katechizmu Kościoła Katolickiego w formacji kandydatów do kapłaństwa, w związku z trwającym przeglądem „Ratio fundamentalis institutionis sacerdotalis”.

28 kwietnia, Watykan

Dzień poświęcony wszystkim chłopcom i dziewczętom, którzy przyjęli sakrament bierzmowania. Ojciec Święty namaści Krzyżmem niewielką grupę młodzieży.

5 maja, Watykan

Nabożeństwo papieskie z okazji Dnia Bractw i Pobożności Ludowej.

18 maja, Watykan

Wigilia Zesłania Ducha Świętego, odprawiana przez Benedykta XVI i poświęcona wszystkim ruchom kościelnym, z pielgrzymką do grobu św. Piotra i wzywaniem Ducha Świętego.

2 czerwca

Uroczysta adoracja eucharystyczna pod przewodnictwem Papieża. Adoracja odbędzie się jednocześnie na całym świecie z okazji uroczystości Bożego Ciała.

16 czerwca

Dzień „Evangelium vitae” w obecności Papieża. Dzień będzie poświęcony świadectwu Ewangelii życia, obronie godności osoby od pierwszej aż do ostatniej naturalnej chwili życia.

22 czerwca, Watykan

Wielki koncert Roku Wiary na placu św. Piotra.

7 lipca, Watykan

W obecności Papieża, na placu św. Piotra zakończenie pielgrzymki seminarzystów, nowicjuszy i nowicjuszek.

23-28 lipca, Rio de Janeiro

Światowy Dzień Młodzieży z Benedyktem XVI.

18-19 września

Seminarium studyjne uniwersytetów katolickich, organizowane przez Kongregację ds. Edukacji Katolickiej, na temat wartości Katechizmu Kościoła Katolickiego w nauczaniu teologii na uniwersytetach katolickich.

29 września, Watykan

Dzień Katechetów w obecności Benedykta XVI. Dzień będzie także okazją do przypomnienia 20. rocznicy publikacji Katechizmu Kościoła Katolickiego.

13 października, Watykan

Obchody Dnia Maryjnego w obecności Benedykta XVI i wszystkich stowarzyszeń maryjnych.

24 listopada, Watykan

Papież przewodniczy uroczystości zamykającej Rok Wiary.

Za: www.ekai.pl

Porta Fidei - List Benedykta XVI ogłaszjący Rok Wiary

BENEDYKT XVI

LIST APOSTOLSKI W FORMIE «MOTU PROPRIO» „PORTA FIDEI”
OGŁASZAJĄCY ROK WIARY

1. „Podwoje wiary” ( por. Dz 14, 27) są dla nas zawsze otwarte. Wprowadzają nas one do życia w komunii z Bogiem i pozwalają na wejście do Jego Kościoła. Próg ten można przekroczyć, kiedy głoszone jest Słowo Boże, a serce pozwala się kształtować łaską, która przemienia. Przekroczenie tych podwoi oznacza wyruszenie w drogę, która trwa całe życie. Zaczyna się ona chrztem (por. Rz 6, 4), dzięki któremu możemy przyzywać Boga zwracając się do Niego jako do Ojca, a kończy wraz z przejściem poprzez śmierć do życia wiecznego, które jest owocem zmartwychwstania Pana Jezusa, który wraz z darem Ducha Świętego, pragnął włączyć w Swą własną chwałę tych, którzy w Niego wierzą (por. J 17, 22). Wyznawanie wiary w Trójcę Świętą - Ojca, Syna i Ducha Świętego – jest równoznaczne z wiarą w jednego Boga, który jest miłością (por. 1 J 4, 8): Ojca, który w pełni czasów posłał swego Syna dla naszego zbawienia; Jezusa Chrystusa, który w tajemnicy Swej śmierci i zmartwychwstania odkupił świat, Ducha Świętego, który prowadzi Kościół poprzez wieki w oczekiwaniu na chwalebny powrót Pana.

2. Od początku mojej posługi Następcy Piotra przypominałem o potrzebie odnalezienia drogi wiary, aby ukazać coraz wyraźniej radość i odnowiony entuzjazm spotkania z Chrystusem. W homilii podczas Mszy św. na początku mojego pontyfikatu powiedziałem: „Kościół jako całość, a w nim jego pasterze muszą tak jak Chrystus wyruszyć w drogę, aby wyprowadzić ludzi z pustyni ku przestrzeni życia, ku przyjaźni z Synem Bożym, ku Temu, który daje nam życie — pełnię życia”[1]. Zdarza się dość często, że chrześcijanie bardziej troszczą się o konsekwencje społeczne, kulturowe i polityczne swego zaangażowania, myśląc nadal o wierze jako oczywistej przesłance życia wspólnego. W rzeczywistości, założenie to nie jest już nie tylko tak oczywiste, ale często bywa wręcz negowane[2]. Podczas gdy w przeszłości można było rozpoznać jednorodną tkankę kulturową, powszechnie akceptowaną w swym odniesieniu do treści wiary i inspirowanych nią wartości, to obecnie wydaje się, że w znacznej części społeczeństwa już tak nie jest, z powodu głębokiego kryzysu wiary, który dotknął wielu ludzi.

3. Nie możemy się zgodzić, aby sól zwietrzała, a światło było trzymane pod korcem (por. Mt 5, 13-16). Także współczesny człowiek, jak Samarytanka przy studni, może na nowo odczuć potrzebę pójścia, aby słuchać Jezusa, który wzywa nas do wiary w Niego i zaczerpnięcia z jego źródła, wytryskującego wodą żywą (por. J 4, 14). Musimy na nowo odkryć smak karmienia się Słowem Bożym, wiernie przekazywanym przez Kościół i Chlebem życia, danymi jako wsparcie tym, którzy są Jego uczniami (por. J 6, 51). Nauczanie Jezusa, w rzeczywistości nadal rozbrzmiewa w naszych dniach z tą samą mocą: „Troszczcie się nie o ten pokarm, który ginie, ale o ten, który trwa na wieki” (J 6, 27). Pytanie stawiane przez tych, którzy go słuchali jest również tym samym, jakie my stawiamy: „Cóż mamy czynić, abyśmy wykonywali dzieła Boże?” (J 6, 28). Znamy odpowiedź Jezusa: „Na tym polega dzieło [zamierzone przez] Boga, abyście uwierzyli w Tego, którego On posłał” (J 6, 29). Wiara w Jezusa Chrystusa jest więc drogą do osiągnięcia zbawienia w sposób ostateczny.

4. W świetle tego wszystkiego postanowiłem ogłosić Rok Wiary. Rozpocznie się on dnia 11 października 2012 r., w pięćdziesiątą rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II, a zakończy się w uroczystość Naszego Pana Jezusa Chrystusa Króla Wszechświata, 24 listopada 2013 roku. 11 października 2012 r. upłynie także dwadzieścia lat od opublikowania Katechizmu Kościoła Katolickiego, tekstu promulgowanego przez mojego poprzednika, błogosławionego papieża Jana Pawła II[3], aby ukazać wszystkim wiernym siłę i piękno wiary. Dokument ten, autentyczny owoc II Soboru Watykańskiego, był postulowany przez Nadzwyczajne Zgromadzenie Synodu Biskupów w 1985 roku jako narzędzie w służbie katechezy[4] i powstał dzięki współpracy całego episkopatu Kościoła katolickiego. Właśnie w październiku 2012 r. zwołałem Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów na temat Nowa ewangelizacja dla przekazu wiary chrześcijańskiej. Będzie to dobra okazja do wprowadzenia całej wspólnoty kościelnej w czas szczególnej refleksji i ponownego odkrycia wiary. Nie po raz pierwszy Kościół jest wezwany do celebrowania Roku wiary. Mój czcigodny poprzednik, Sługa Boży Paweł VI ogłosił podobny w 1967 roku dla upamiętnienia męczeństwa Apostołów Piotra i Pawła w 1900 lat od ich najwyższego świadectwa wiary. Chciał, aby był to uroczysty moment, aby w całym Kościele było „prawdziwe i szczere wyznanie tej samej wiary”. Chciał on też między innymi, aby ta wiara była potwierdzona w „sposób indywidualny i zbiorowy, wolny i świadomy, wewnętrzny i zewnętrzny, pokorny i szczery”[5]. Myślał, że w ten sposób cały Kościół będzie mógł podjąć „wyraźną świadomość wiary, aby ją ożywić, oczyścić, aby ją umocnić i potwierdzić oraz ją wyznać”[6]. Wielkie wstrząsy, które miały miejsce w owym roku, uczyniły jeszcze bardziej wyraźnym zapotrzebowanie na uroczystość tego rodzaju. Zakończyła się ona „Wyznaniem wiary Ludu Bożego”[7], aby zaświadczyć jak bardzo istotna treść, która od wieków stanowi dziedzictwo wszystkich wierzących, musi zostać potwierdzona, zrozumiana i pogłębiona nieustannie na nowy sposób, aby dać konsekwentne świadectwo w innych warunkach historycznych, niż w przeszłości.

5. Pod pewnymi względami, mój czcigodny poprzednik postrzegał ten Rok jako „konsekwencję i wymóg posoborowy”[8], dobrze zdając sobie sprawę z poważnych trudności tego czasu, zwłaszcza w odniesieniu do wyznawania wiary i wierności jej poprawnej interpretacji. Sądzę, że inauguracja Roku wiary w związku z pięćdziesiątą rocznicę otwarcia Soboru Watykańskiego II może być dobrą okazją, aby zrozumieć teksty pozostawione przez ojców soborowych, które zdaniem błogosławionego Jana Pawła II „nie tracą wartości ani blasku. Konieczne jest, aby były należycie odczytywane, poznawane i przyswajane jako miarodajne i normatywne teksty Magisterium, należące do Tradycji Kościoła. Dzisiaj, po zakończeniu Jubileuszu, szczególnie mocno odczuwam powinność ukazywania Soboru jako wielkiej łaski, która stała się dobrodziejstwem dla Kościoła w XX wieku: został on dany jako niezawodna busola, wskazująca nam drogę w stuleciu, które się rozpoczyna”[9]. Chcę też mocno podkreślić to, co powiedziałem na temat Soboru kilka miesięcy po moim wyborze na Następcę Piotra: „Jeśli go odczytujemy i przyjmujemy w świetle prawidłowej hermeneutyki, może on być i coraz bardziej stawać się wielką mocą służącą zawsze potrzebnej odnowie Kościoła”[10].

6. Odnowa Kościoła dokonuje się także przez świadectwo, jakie daje życie wierzących: poprzez samo swoje istnienie w świecie chrześcijanie są faktycznie powołani, aby rozjaśniać Słowo prawdy, jakie pozostawił nam Pan Jezus. Właśnie Sobór w Konstytucji dogmatycznej Lumen gentium, stwierdził: „podczas gdy Chrystus, «święty, niewinny, niepokalany» (Hbr 7,26), nie znał grzechu (2 Kor 5,21), lecz przyszedł dla przebłagania jedynie za grzechy ludu (por. Hbr 2,17), Kościół obejmujący w łonie swoim grzeszników, święty i zarazem ciągle potrzebujący oczyszczenia, podejmuje ustawicznie pokutę i odnowienie swoje. Kościół «wśród prześladowań świata i pociech Bożych zdąża naprzód w pielgrzymce», zwiastując krzyż i śmierć Pana, aż przybędzie (por. 1 Kor 11,26). Mocą zaś Pana zmartwychwstałego krzepi się, aby utrapienie i trudności swe, zarówno wewnętrzne, jak zewnętrzne, przezwyciężać cierpliwością i miłością, a tajemnicę Jego, choć pod osłoną, wiernie przecież w świecie objawiać, póki się ona na koniec w pełnym świetle nie ujawni”[11].

Rok wiary, w tej perspektywie jest zaproszeniem do autentycznego i nowego nawrócenia do Pana, jedynego Zbawiciela świata. W tajemnicy Jego śmierci i zmartwychwstania Bóg objawił pełnię miłości, która zbawia i wzywa ludzi do nawrócenia i przemiany życia poprzez odpuszczenie grzechów (por. Dz 5, 31). Dla apostoła Pawła ta Miłość wprowadza człowieka do nowego życia: „Przez chrzest zanurzający nas w śmierć zostaliśmy razem z Nim pogrzebani po to, abyśmy i my wkroczyli w nowe życie - jak Chrystus powstał z martwych dzięki chwale Ojca” (Rz 6, 4). Dzięki wierze to nowe życie kształtuje całą ludzką egzystencję na radykalnej nowości zmartwychwstania. Na miarę jego wolnej dyspozycyjności, myśli, uczucia, mentalność i zachowania człowieka powoli są oczyszczane i przekształcane, na drodze, która nigdy tu na ziemi w pełni się nie realizuje. „Wiara, która działa przez miłość” (Ga 5, 6) staje się nowym kryterium inteligencji i działania, które przemienia całe życie człowieka (por. Rz 12, 2, Kol 3, 9-10, Ef 4, 20-29, 2 Kor 5, 17).

7. „Caritas Christi urget nos” (2 Kor 5, 14): miłość Chrystusa wypełnia nasze serca i pobudza nas do ewangelizacji. Dzisiaj, tak jak wówczas, wysyła On nas na drogi świata, aby głosić Jego Ewangelię wszystkim narodom ziemi (por. Mt 28, 19). Poprzez swą miłość Jezus Chrystus przyciąga do Siebie ludzi z każdego pokolenia: w każdym czasie zwołuje on Kościół, powierzając mu głoszenie Ewangelii, z nakazem, który zawsze jest nowy. Z tego względu także dziś potrzeba bardziej przekonującego zaangażowania kościelnego na rzecz nowej ewangelizacji, aby na nowo odkryć radość w wierze i odnaleźć entuzjazm w przekazywaniu wiary. Zaangażowanie misyjne wierzących, które nigdy nie może słabnąć, czerpie moc i siłę w codziennym odkrywaniu Jego miłości. Wiara bowiem rośnie, gdy przeżywana jest jako doświadczenie otrzymanej miłości i kiedy jest przekazywana jako doświadczenie łaski i radości. Sprawia ona, że życie wiernych wydaje owoce, ponieważ poszerza serca w nadziei i pozwala na dawanie twórczego świadectwa: otwiera w istocie serca i umysły tych, którzy słuchają, na zaproszenie Pana, aby przylgnęli do Jego słowa, by stali się Jego uczniami. Wierni, stwierdza św. Augustyn „wzmacniają się przez wiarę”[12]. Święty Biskup Hippony miał słuszny powód, aby wyrazić się w ten sposób. Jak wiemy, jego życie było ciągłym poszukiwaniem piękna wiary, dopóki jego serce nie znalazło spoczynku w Bogu[13]. Jego liczne pisma, w których wyjaśniał znaczenie wiary i prawdy wiary, pozostają aktualne do naszych dni jako dziedzictwo niezrównanego bogactwa i pozwalają nadal tak wielu ludziom poszukującym Boga w znalezieniu właściwej ścieżki, aby osiągnąć „podwoje wiary”.

Tak więc tylko przez wiarę wiara rośnie i umacnia się; nie ma innej możliwości posiadania pewności co do swego życia, jak tylko przez coraz większe powierzenie siebie w ręce tej miłości, którą odczuwa się jako coraz większą, ponieważ swoje źródło ma w Bogu.

8. Z tej radosnej okazji pragnę zachęcić braci biskupów całego świata, żeby zjednoczyli się z Następcą Piotra w tym czasie duchowej łaski, jaki daje nam Pan, by upamiętnić cenny dar wiary. Chcemy obchodzić ten Rok Wiary w sposób godny i owocny. Trzeba zintensyfikować refleksję na temat wiary, aby pomóc wszystkim wierzącym w Chrystusa w stawaniu się bardziej świadomymi i ożywić ich przywiązanie do Ewangelii, zwłaszcza w okresie głębokich przemian, jaki ludzkość przeżywa obecnie. Będziemy mieli okazję do wyznawania wiary w zmartwychwstałego Pana w naszych katedrach i kościołach całego świata; w naszych domach i rodzinach, aby każdy silnie odczuł potrzebę lepszego zrozumienia i przekazywania przyszłym pokoleniom odwiecznej wiary. Wspólnoty zakonne oraz parafialne, wszystkie stare i nowe rzeczywistości eklezjalne znajdą w tym roku sposób, aby uczynić publicznym wyznanie Credo.

9. Pragniemy, aby ten Rok rozbudził w każdym wierzącym aspirację do wyznawania wiary w jej pełni i z odnowionym przekonaniem, z ufnością i nadzieją. Będzie to też dobra okazja, by bardziej celebrować wiarę w liturgii, zwłaszcza Eucharystii, która „jest szczytem, do którego zmierza działalność Kościoła, i jednocześnie ... źródłem, z którego wypływa cała jego moc”[14]. Jednocześnie pragniemy, żeby świadectwo życia ludzi wierzących było coraz bardziej wiarygodne. Zwłaszcza w tym Roku każdy wierzący powinien ponownie odkryć treść wiary wyznawanej, celebrowanej, przeżywanej i przemodlonej[15], i zastanowić się nad samym aktem wiary.

Nie przypadkiem w pierwszych wiekach chrześcijanie musieli nauczyć się Credo na pamięć. Było ono ich codzienną modlitwą, aby nie zapomnieć o zobowiązaniu przyjętym wraz ze chrztem. Słowami pełnymi znaczenia przypomina o tym św. Augustyn, kiedy w jednej z homilii na temat redditio symboli, przekazania Credo mówi: „Symbol świętej tajemnicy, który otrzymaliście wszyscy razem i który wyznaliście jeden po drugim, jest słowami, na których opiera się, jak na stałym fundamencie, wiara Matki-Kościoła, a fundamentem tym jest Chrystus Pan... Otrzymaliście więc i powtarzaliście to, co wiernie powinniście naśladować, co w duszy i sercu zawsze powinniście przechowywać, co powinniście na łożach waszych odmawiać, o czym myślicie na placach i miejscach publicznych, o czym także i podczas posiłków waszych nie zapominajcie, strzeżcie tego w sercu, chociaż ciało zasypia”[16].

10. Chciałbym w tym miejscu nakreślić zarys programu, który pomoże w głębszym zrozumieniu nie tylko treści wiary, ale wraz z nimi, także aktu, którym zdecydujemy się na całkowite powierzenie się Bogu, w pełnej wolności. Istnieje w istocie głęboka jedność między aktem, którym się wierzy a treścią, której dajemy nasze przyzwolenie. Apostoł Paweł pozwala na wejście w tę rzeczywistość, kiedy pisze: „Sercem przyjęta wiara prowadzi do usprawiedliwienia, a wyznawanie jej ustami - do zbawienia” (Rz 10, 10). Serce wskazuje, że ​​pierwszy akt, którym dochodzi się do wiary jest darem Boga i działaniem łaski, która przekształca osobę aż do głębi jej serca.

W tym względzie szczególnie wymowny jest przykład Lidii. Św. Łukasz opowiada, że Paweł, kiedy był w Filippi, udał się w szabat, by głosić Ewangelię niektórym kobietom; była wśród nich Lidia a „Pan otworzył jej serce, tak że uważnie słuchała słów Pawła” (Dz 16, 14). Ważny jest sens zawarty w tym wyrażeniu. Św. Łukasz uczy, że znajomość treści, w które należy wierzyć nie wystarcza, jeżeli następnie to serce, autentyczne sanktuarium człowieka, nie jest otwarte na łaskę, która pozwala mieć oczy, aby spoglądać na głębię i zrozumieć, że to, co zostało przepowiedziane jest Słowem Bożym.

Z kolei „wyznawać ustami” wskazuje, że ​​wiara oznacza zaangażowania i publiczne świadectwo. Chrześcijanin nigdy nie może myśleć, że wiara jest sprawą prywatną. Wiara jest decyzją na to, żeby być z Panem, aby z Nim żyć. To „bycie z Nim” wprowadza do zrozumienia powodów, dla których się wierzy. Wiara, właśnie dlatego, że jest aktem wolności, wymaga również odpowiedzialności społecznej za to, w co się wierzy. Kościół w dniu Pięćdziesiątnicy ukazuje z całą oczywistością ów wymiar publiczny wiary i głoszenia jej bez lęku każdej osobie. Jest to dar Ducha Świętego, który uzdalnia do misji i umacnia nasze świadectwo, czyniąc je śmiałym i odważnym.

Samo wyznanie wiary jest aktem zarówno osobistym jak i wspólnotowym. Pierwszym podmiotem wiary jest faktycznie Kościół. W wierze wspólnoty chrześcijańskiej każdy otrzymuje chrzest, skuteczny znak wejścia do ludu wierzących, aby zyskać zbawienie. Jak stwierdza Katechizm Kościoła Katolickiego: „«Wierzę» - to wiara Kościoła wyznawana osobiście przez każdego wierzącego, przede wszystkim w chwili chrztu. «Wierzymy» - to wiara Kościoła wyznawana przez biskupów zgromadzonych na soborze lub, bardziej ogólnie, przez zgromadzenie liturgiczne wierzących. «Wierzę» - mówi także Kościół, nasza Matka, który przez swoją wiarę odpowiada Bogu i który uczy nas mówić: «Wierzę», «Wierzymy»...”[17].

Jak można dostrzec znajomość treści wiary jest istotna, by wydać swą zgodę, to znaczy, aby w pełni, rozumem i wolą zgadzać się z tym, co proponuje Kościół. Znajomość wiary wprowadza w pełnię tajemnicy zbawczej objawionej przez Boga. Udzielona zgoda oznacza więc, że kiedy się wierzy, w sposób wolny przyjmuje się całą tajemnicę wiary, bo gwarantem jej prawdy jest sam Bóg, który objawia się i pozwala poznać swą tajemnicę miłości[18].

Z drugiej strony, nie możemy zapominać, że w naszym kontekście kulturowym wielu ludzi, choć nie rozpoznają w sobie daru wiary, szczerze poszukuje ostatecznego sensu i definitywnej prawdy o swym istnieniu i świecie. To poszukiwanie jest autentyczną „preambułą” wiary, gdyż kieruje ludzi na drogę, która prowadzi do tajemnicy Boga. Sam ludzki rozum nosi w istocie wrodzoną potrzebę tego, „co wartościowe, nieprzemijalne”[19]. Wymóg ten stanowi nieustannie zachętę, trwale wpisaną w serce człowieka, aby wyruszyć w drogę i znaleźć Tego, którego byśmy nie poszukiwali, gdyby nie wyszedł już nam na spotkanie[20]. Wiara zaprasza nas właśnie na to spotkanie i w pełni otwiera.

11. Cenną i niezbędną pomocą w uzyskaniu dostępu do systematycznej wiedzy na temat treści wiary jest dla wszystkich Katechizm Kościoła Katolickiego. Jest to jeden z najważniejszych owoców II Soboru Watykańskiego. W Konstytucji Apostolskiej Fidei depositum nie przypadkiem podpisanej w trzydziestą rocznicę otwarcia II Soboru Watykańskiego, papież Jan Paweł II napisał: „Katechizm przyczyni się w znacznym stopniu do odnowy całego życia kościelnego, .... Uznaję go za pewną normę nauczania wiary, jak również za pożyteczne i właściwe narzędzie służące komunii eklezjalnej”[21].

Właśnie w tej perspektywie Rok wiary powinien wyrazić wspólne zobowiązanie do ponownego odkrycia i studium podstawowych treści wiary, które znajdują w Katechizmie Kościoła Katolickiego swą systematyczną i organiczną syntezę. Staje się tutaj faktycznie widoczne bogactwo nauczania, jakie ​​Kościół przyjął, strzegł i oferował na przestrzeni dwóch tysiącleci swej historii. Od Pisma Świętego do Ojców Kościoła, od mistrzów teologii po świętych, którzy przeszli przez wieki, Katechizm przedstawia trwałą pamięć tak wielu sposobów, w których Kościół rozważał swą wiarę i dokonał postępu doktrynalnego, aby dać wiernym pewność w ich życiu wiary.

W samej swojej strukturze, Katechizm Kościoła Katolickiego przedstawia rozwój wiary, poruszając nawet wielkie kwestie życia powszedniego. Strona po stronie, odkrywa się, że to, co jest przedstawione, nie jest jakąś teorią, ale spotkaniem z konkretną Osobą, która żyje w Kościele. Po wyznaniu wiary następujące wyjaśnienie życia sakramentalnego, w którym Chrystus jest obecny, działa i nadal buduje swój Kościół. Bez liturgii i sakramentów, wyznanie wiary nie miałoby skuteczności, gdyż zabrakłoby łaski, która wspiera świadectwo chrześcijan. Podobnie, nauczanie Katechizmu na temat życia moralnego nabiera swego pełnego znaczenia, jeżeli umieszczane jest w kontekście wiary, liturgii i modlitwy.

12. Z tego względu Katechizm Kościoła Katolickiego może być prawdziwym narzędziem wspierania w wierze, zwłaszcza dla tych, którzy troszczą się o wychowanie chrześcijan, tak istotne w naszym kontekście kulturowym. W tym celu poprosiłem Kongregację Nauki Wiary, o zredagowanie w porozumieniu z kompetentnymi dykasteriami Stolicy Apostolskiej Noty , która ma dać Kościołowi oraz wiernym pewne wskazania, jak przeżyć ten Rok Wiary w sposób najbardziej efektywny i właściwy, w służbie wiary i ewangelizacji.

Wiara bowiem poddana jest bardziej niż w przeszłości szeregowi pytań, które wypływają ze zmiany mentalności, która zwłaszcza dzisiaj, redukuje obszar pewności racjonalnej do osiągnięć naukowych i technologicznych. Jednakże Kościół nigdy nie bał się ukazywać, że między wiarą a prawdziwą nauką nie może być konfliktu, ponieważ obie, choć różnymi drogami, zmierzają do prawdy[22].

13. Niezmiernie ważne będzie w tym Roku przypomnienie historii naszej wiary, w której przeplatają się niezgłębiona tajemnica świętości i grzechu. Podczas, gdy pierwsza z nich ujawnia ogromny wkład, jaki wnieśli mężczyźni i kobiety we wzrost i rozwój wspólnoty poprzez świadectwo swego życia, to druga musi prowokować w każdym szczere i trwałe dzieło nawrócenia, by doświadczyć miłosierdzia Ojca, który wychodzi na spotkanie każdego człowieka.

W tym okresie będziemy kierować swój wzrok ku Jezusowi Chrystusowi, „który w wierze przewodzi i ją wydoskonala” (Hbr 12, 2): w Nim znajduje wypełnienie wszelka udręka i tęsknota ludzkiego serca. Radość miłości, odpowiedź na dramat cierpienia i bólu, moc przebaczenia w obliczu otrzymanej obelgi i zwycięstwo życia nad pustką śmierci, wszystko znajduje swoje dopełnienie w tajemnicy Jego Wcielenia, Jego stawania się człowiekiem, dzielenia z nami ludzkiej słabości, aby ją przekształcić mocą Jego zmartwychwstania. W Nim, który umarł i zmartwychwstał dla naszego zbawienia, znajdują pełne światło przykłady wiary, które naznaczyły te dwa tysiące lat naszej historii zbawienia.

Przez wiarę Maryja przyjęła słowa Anioła i uwierzyła w zwiastowanie, że stanie się Matką Boga w posłuszeństwie swego oddania (por. Łk 1,38). Nawiedzając Elżbietę wzniosła swoją pieśń pochwalną do Najwyższego, za cuda, jakich dokonywał w tych, którzy się Jemu powierzają (por. Łk 1,46-55). Z radością i drżeniem urodziła swego jedynego Syna, zachowując nienaruszone dziewictwo (por. Łk 2,6-7). Ufając swemu oblubieńcowi, Józefowi uszła z Jezusem do Egiptu, aby uratować Go przed prześladowaniami Heroda (por. Mt 2, 13-15). Z tą samą wiarą szła za nauczającym Panem i pozostała z Nim aż do Golgoty (por. J 19, 25-27). W wierze cieszyła się owocami zmartwychwstania Jezusa i zachowując w swoim sercu wszelkie wspomnienia (por. Łk 2, 19:51), przekazała je Dwunastu zgromadzonym z Nią w Wieczerniku, aby otrzymać Ducha Świętego (por. Dz 1, 14; 2, 1-4).

Ze względu na wiarę apostołowie zostawili wszystko, aby pójść za Nauczycielem (por. Mt 10, 28). Wierzyli w słowa, którymi zapowiadał Królestwo Boże obecne i realizujące się w Jego osobie (por. Łk 11,20). Byli w komunii życia z Jezusem, który ich nauczał, pozostawiając im nową regułę życia, przez którą byliby po Jego śmierci rozpoznawani jako Jego uczniowie (por. J 13,34-35). Przez wiarę poszli na cały świat, wypełniając polecenie niesienia Ewangelii wszelkiemu stworzeniu (por. Mk 16,15) i bez jakiejkolwiek obawy głosili wszystkim radość zmartwychwstania, którego byli wiernymi świadkami.

Ze względu na wiarę uczniowie utworzyli pierwszą wspólnotę zgromadzoną wokół nauki Apostołów, na modlitwie, w Eucharystii, dając do wspólnej dyspozycji, to co posiadali, aby przyjść z pomocą potrzebom braci (por. Dz 2, 42-47).

Z powodu wiary męczennicy oddali swe życie, by zaświadczyć o prawdzie Ewangelii, która ich przekształciła i uzdolniła do osiągnięcia największego daru miłości, przebaczając swoim prześladowcom.

Ze względu na wiarę kobiety i mężczyźni poświęcili swoje życie Chrystusowi, pozostawiając wszystko, aby żyć w prostocie ewangelicznego posłuszeństwa, ubóstwa i czystości - konkretnych znakach oczekiwania na Pana, który się nie spóźnia. Z powodu wiary tak wielu chrześcijan podjęło działania na rzecz sprawiedliwości, aby uczynić konkretnym słowo Pana, który przybył, aby głosić wyzwolenie z ucisku i rok łaski dla wszystkich (por. Łk 4,18-19).

Ze względu na wiarę na przestrzeni wieków mężczyźni i kobiety każdego wieku, których imię jest zapisane w Księdze Życia (por. Ap 7, 9, 13, 8), wyznali piękno pójścia za Panem Jezusem, tam gdzie byli wzywani, żeby dać świadectwo swojego bycia chrześcijanami: w rodzinie, w życiu zawodowym, publicznym, w wypełnianiu charyzmatów i posług, do których byli powoływani.

Ze względu na wiarę żyjemy także i my: przez żywe rozpoznawanie Pana Jezusa obecnego w naszym życiu i w historii.

14. Rok wiary będzie również dobrą okazją do wzmocnienia świadectwa miłosierdzia. Przypomina nam św. Paweł: „Trwają wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest miłość” (1 Kor 13,13). Apostoł Jakub stwierdzał w słowach jeszcze mocniejszych, które zawsze pobudzały chrześcijan: „Jaki z tego pożytek, bracia moi, skoro ktoś będzie utrzymywał, że wierzy, a nie będzie spełniał uczynków? Czy [sama] wiara zdoła go zbawić? Jeśli na przykład brat lub siostra nie mają odzienia lub brak im codziennego chleba, a ktoś z was powie im: «Idźcie w pokoju, ogrzejcie się i najedzcie do syta!» - a nie dacie im tego, czego koniecznie potrzebują dla ciała - to na co się to przyda? Tak też i wiara, jeśli nie byłaby połączona z uczynkami, martwa jest sama w sobie. Ale może ktoś powiedzieć: Ty masz wiarę, a ja spełniam uczynki. Pokaż mi wiarę swoją bez uczynków, to ja ci pokażę wiarę ze swoich uczynków”(Jk 2,14-18).

Wiara bez miłości nie przynosi owocu, a miłość bez wiary byłaby uczuciem nieustannie na łasce i niełasce wątpliwości. Wiara i miłość potrzebują siebie nawzajem, tak że jedna pozwala drugiej, by mogła się zrealizować. Niemało chrześcijan rzeczywiście poświęca swoje życie z miłością samotnym, znajdującym się na marginesie lub wykluczonym, jako tym, do których trzeba pójść jako pierwszych i najważniejszych, których trzeba wesprzeć, ponieważ właśnie w nich odzwierciedla się oblicze samego Chrystusa. Dzięki wierze możemy rozpoznać w tych, którzy proszą o naszą miłość oblicze zmartwychwstałego Pana. „Wszystko, co uczyniliście jednemu z tych braci moich najmniejszych, Mnieście uczynili” (Mt 25,40): te Jego słowa są ostrzeżeniem, którego nie wolno zapominać i nieustannym wezwaniem, aby ponownie ofiarować tę miłość, którą On troszczy się o nas. A wiara, która pozwala nam rozpoznać Chrystusa jest tą samą Jego miłością, która pobudza, aby spieszyć Jemu z pomocą za każdym razem, kiedy czyni się naszym bliźnim na drodze życia. Umocnieni wiarą, patrzymy z nadzieją na nasze zaangażowanie w świecie, oczekując „nowego nieba i nowej ziemi, w których będzie mieszkała sprawiedliwość” (2P 3, 13; por. Ap 21,1).

15. Doszedłszy do końca życia, apostoł Paweł prosi swego ucznia Tymoteusza, by „zabiegał o wiarę” (2 Tm 2,22) z tą samą stałością jak kiedy był młodym człowiekiem (por. 2 Tm 3, 15). Uważamy, że ta zachęta skierowana jest do każdego z nas, aby nikt nie był leniwy w wierze. Jest ona towarzyszką życia, która pozwala nam dostrzegać nieustannie na nowo cuda, jakich ​​Bóg dla nas dokonuje. Wiara nastawiona na uchwycenie znaków czasu w chwili obecnej, zobowiązuje każdego z nas, abyśmy stawali się żywym znakiem obecności Zmartwychwstałego w świecie. Współczesny świat potrzebuje dziś szczególnie wiarygodnego świadectwa tych, których umysły i serca oświecone są Słowem Bożym i zdolni są otworzyć serca i umysły tak wielu ludzi na pragnienie Boga i prawdziwego życia, które nie ma końca.

„Oby słowo Pańskie rozszerzało się i rozsławiało” (2 Tes 3,1): oby ten Rok wiary coraz bardziej umacniał naszą więź z Chrystusem Panem, gdyż tylko w Nim jest pewność przyszłości i gwarancja prawdziwej i trwałej miłości. Niech słowa apostoła Piotra rzucą ostatnie spojrzenie na światło wiary: „Dlatego radujcie się, choć teraz musicie doznać trochę smutku z powodu różnorodnych doświadczeń. Przez to wartość waszej wiary okaże się o wiele cenniejsza od zniszczalnego złota, które przecież próbuje się w ogniu, na sławę, chwałę i cześć przy objawieniu Jezusa Chrystusa. Wy, choć nie widzieliście, miłujecie Go; wy w Niego teraz, choć nie widzicie, przecież wierzycie, a ucieszycie się radością niewymowną i pełną chwały wtedy, gdy osiągniecie cel waszej wiary - zbawienie dusz”(1 P 1, 6-9). Życie chrześcijan zna doświadczenie radości oraz cierpienia. Jak wielu świętych doświadczało samotności! Jak wielu wiernych, także w naszych czasach, doświadcza milczenia Boga, podczas gdy chciałoby usłyszeć Jego pocieszający głos! Doświadczenia życia, pozwalając na zrozumienie tajemnicy Krzyża i uczestniczenie w cierpieniach Chrystusa (por. Kol 1, 24), są wstępem do radości i nadziei, którym przewodzi wiara: „ilekroć niedomagam, tylekroć jestem mocny” (2 Kor 12, 10). Wierzymy z całą pewnością, że Pan Jezus pokonał zło i śmierć. Powierzamy się Jemu z tą pewną ufnością: On obecny wśród nas, zwycięża moc Złego (por. Łk 11, 20) a Kościół, widzialna wspólnota Jego miłosierdzia trwa w Nim jako znak ostatecznego pojednania z Ojcem.

Ten czas łaski zawierzamy Mace Bożej, nazwanej „błogosławioną, która uwierzyła” (Łk 1, 45).

W Rzymie, u Świętego Piotra, dnia 11 października roku 2011, w siódmym roku mojego pontyfikatu.

BENEDICTUS PP. XVI

-----------------

PRZYPISY:

[1] Homilia podczas Mszy św. z okazji inauguracji pontyfikatu (24 kwietnia 2005): AAS 97 (2005), 710; ORPol 6(274)/2005, s. 11.

[2] Por. BENEDYKT XVI, Homilia podczas Mszy św. na «Terreiro do Paço» w Lizbonie (11 maja 2010): Insegnamenti VI,1(2010), 673.; ORPol 7(324)/2010, s. 9n.

[3] Por. JAN PAWEŁ II, Konstytucja Apostolska Fidei depositum (11 października 1992), AAS 86 (1994), 113-118.

[4] Por. Rapporto finale del Sinodo Straordinario dei Vescovi (7 dicembre 1985), II, B, a, 4 in Enchiridion Vaticanum, vol. 9, n. 1797.

[5] PAWEŁ VI, Adhortacja apostolska Petrum et Paulum Apostolos, w 1900 rocznicę męczeństwa Apostołów Piotra i Pawła (22 luty 1967): AAS 59(1967), 196.

[6]Tamże, 198

[7] PAWEŁ VI, Professione di fede, Omelia per la concelebrazione nel XIX centenario del martirio dei Santi Apostoli Pietro e Paolo, a conclusione dell' "Amo della fede" (30 giugno 1968): AAS 60(1968), 433-445. Tekst polski m.in. http://voxdomini.com.pl/vox_art/wyznanie.html

[8] PAWEŁ VI, Audiencja ogólna (14 czerwca 1967): Insegnamenti V(1967), 801.

[9] JAN PAWEŁ II, List apostolski, Novo millennio ineunte, (6 stycznia 2001), 57: AAS 93(2001), 308.

[10] Przemówienie do Kurii Rzymskiej, (22 grudnia 2005), AAS (2006), 98. ORPol 2(280)/2006, s. 20.

[11] II SOBÓR WATYKAŃSKI, Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium, 8.

[12]De utilitate credendi, 1,2. Tłum. pol. w: Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy, tom LIV, Pisma przeciw manichejczykom, Warszawa 1990, s. 34.

[13] Por. Wyznania, tłum. Zygmunt Kubiak, Warszawa 1992, I, 1.

[14] II SOBÓR WATYKAŃSKI, Konstytucja o liturgii świętej Sacrosantum Concilium, 10.

[15] Por. JAN PAWEŁ II, Konstytucja Apostolska Fidei depositum (11 października 1992), AAS 86 (1994), 116.

[16] Kazanie 215,1, w: Pisma Starochrześcijańskich Pisarzy, tom XII, Św. Augustyn, Wybór mów, tłum. Ks. Jan Jaworski, Warszawa 1973, s. 250.

[17] Katechizm Kościoła Katolickiego, Pallotinum, Poznań 1994, 167.

[18] Por. I SOBÓR WATYKAŃSKI, Konstytucja dogmatyczna o wierze katolickiej, Dei Filius, rozdz. III: DS. 3008-3009, II SOBÓR WATYKAŃSKI. Konstytucja dogmatyczna o Objawieniu Bożym, Dei Verbum, 5.

[19] BENEDYKT XVI, Przemówienie w Kolegium Bernardynów, Paryż (12 września 2008): AAS 100 (2008), 722; ORPol 10-11(307)/2008, s. 12.

[20] Por. ŚW. AUGUSTYN Z HIPPONY, Wyznania, tłum. Zygmunt Kubiak, Warszawa 1992, XIII, 1.

[21] JAN PAWEŁ II, Konstytucja Apostolska Fidei depositum (11 października 1992), AAS 86 (1994), 115 i 117.

[22] JAN PAWEŁ II, Encyklika Fides et ratio, ( 14 września 1998), nn. 34 i 106: AAS 91 (1999), 31-32, 86-87.

Tekst polski za: www.vatican.va

Program rozpoczęcia Roku Wiary w Diecezji Rzeszowskiej

Pomoce duszpasterskie Diecezji Rzeszowskiej
_____________________________________________________

OTWARCIE ROKU WIARY
W PARAFIACH DIECEZJI RZESZOWSKIEJ

Niedziela 14 października 2012
podczas każdej Mszy św.

– PROPOZYCJA UKSZTAŁTOWANIA LITURGII –

Rzeszów 2012

Formularz mszalny: 28. Niedziela zwykła, rok B
Czytania: Mdr 7, 7-11; Ps 90; Hbr 4,12-13; Mk 10,17-30

OPIS OBRZĘDU OTWARCIA

Ojciec Święty Benedykt XVI rozpoczyna swój list apostolski Porta fidei słowami: „Podwoje wiary są dla nas zawsze otwarte”. Odwołując się do tych słów wydaje się, że określenie „otwarcie Roku Wiary”, jest lepsze niż „rozpoczęcie Roku Wiary”. Słowo „otwarcie” z jednej strony mówi o tym, że wiara otwiera przed nami Boży świat, w którym powinniśmy odważniej wejść, a z drugiej strony przypomina, że ta sama wiara skłania nas do szerszego otwarcia własnego życia na Boga. O tych prawdach przypominają słowa psalmisty: „Bramy podnieście swe szczyty, unieście się odwieczne podwoje, aby mógł wkroczyć Król chwały” (Ps 24,7.9).
Przeżycie obrzędu otwarcia Roku Wiary w pewnym sensie przedłuży się w doświadczenia całego roku. „Otwarcie” będzie stawać się w kolejnych tygodniach coraz szerszym „otwieraniem”, a więc coraz lepszym poznawaniem Bożego świata, do którego jesteśmy zaproszeni i coraz radośniejszym otwieraniem dla Jezusa drzwi własnego serca.
Obrzęd otwarcia Roku Wiary w parafiach odbywa się w niedzielę 14 października, należy go zorganizować podczas każdej Mszy św. tego dnia i wypada aby zawierał trzy elementy:

1. Znak światła
Pierwszy element obrzędu otwarcia Roku Wiary ma miejsce na początku Mszy Świętej. W procesji wejścia niesiony jest szczególny znak światła. Ma to być lampion z płonącą świecą, która przypomina ogień wiary, odnawiany i pogłębiany w codziennym życiu chrześcijańskim. Ten wyróżniony znak światła może też być jednym ze znaków obecnych w kościele i odpowiednio wyeksponowanych przez cały Rok Wiary. Niesiony w procesji wejścia przypominać będzie również o tym, że światło wiary jest przekazywane z pokolenia na pokolenie i teraz my jesteśmy stróżami tego światła i tego ognia.
W czasie uroczystej procesji wejścia obok lampionu wnosi się także księgi ukazujące znaczenie Roku Wiary w życiu wiernych: Pismo św., dokumenty Soboru Watykańskiego II oraz Katechizm Kościoła Katolickiego. Za wniesienie Katechizmu może być odpowiedzialna np. młodzież (KSM, Ruch Światło-Życie; LSO); a za dokumenty Soboru – przedstawiciele Rady Parafialnej.
Zarówno światło, jak i księgi odpowiednio eksponuje się w prezbiterium. Do tego celu może służyć odpowiednio przygotowana dekoracja kościoła.

2. List Biskupa Rzeszowskiego i wyznanie wiary
Główna część obrzędu „otwarcia Roku Wiary” ma miejsce po liście pasterskim Biskupa Rzeszowskiego. Ks. Biskup w swoim liście przypomina prawdę, że wiara jest darem, który otrzymaliśmy i stale otrzymujemy i o który mamy się troszczyć. Kapłan, przewodniczący liturgii, wyjaśni znaczenie wszystkich części obrzędu otwarcia, a następnie zaprosi zgromadzonych, aby odnowili swoje wyznanie wiary nawiązując i wracając do sakramentu chrztu św. Odpowiedzi Wierzę mają być dla uczestników znakiem przyjęcia wszystkich prawd wiary w taki sposób, jak wyjaśnia je Kościół.
Po wyznaniu wiary zgromadzeni zaśpiewają aklamację, np.: Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu lub Niech będzie chwała i cześć. Trzykrotny śpiew aklamacji będzie znakiem dziękczynienia za dar otrzymanej wiary, a także gotowości do podjęcia trudu jej pogłębienia.
Wyznanie wiary wiary oraz aklamacja dziękczynna są w życiu poszczególnych osób głównym znakiem wejścia w Rok Wiary. Przeżycia te kryją w sobie również indywidualny program na Rok Wiary. Ma to być rok uważniejszego wsłuchiwania się w głos Boga oraz gorliwszej odpowiedzi na dar Jego obecności pośród nas.

3. Znak przekazany po zakończeniu Mszy Świętej
Po modlitwie po komunii w ramach ogłoszeń kapłan wprowadzi do modlitwy, którą prowadzi razem z dwoma osobami dorosłymi i jednym przedstawicielem młodzieży przed wystawionym Najświętszym Sakramentem. Na odpowiednie wezwania wszyscy odpowiadają aklamacją: Panie, przymnóż nam wiary. Modlitwę tę warto odmawiać często i przy różnych okazjach w czasie całego Roku Wiary (np. w czasie adoracji w pierwsze niedziele miesiąca lub podczas innych nabożeństw.
Zaleca się, aby po błogosławieństwie przekazać wiernym znak, który będzie dla nich pomocą w ich wysiłku umocnienia wiary oraz w trosce o rozwój wiary bliskich. Jest nim specjalnie przygotowany obrazek, który można położyć przy wyjściu z kościoła, aby wszyscy chętni mogli je sobie zabrać. Przyjęcie obrazka może być również zewnętrznym wyrazem tego, co dokonało się w czasie Mszy Świętej podczas obrzędu otwarcia Roku Wiary.

4. Co należy przygotować?
• uroczystą liturgię (z pomocą animatorów liturgicznych i ceremoniarzy)
• liturgię Słowa: najlepiej, aby czytania i modlitwę wiernych czytały dorosłe osoby
• duży, specjalnie przygotowany lampion
• egzemplarz Pisma św., dokumentów Soboru Watykańskiego II oraz Katechizmu Kościoła Katolickiego
• odpowiednią dekorację lub przynajmniej miejsce na wyeksponowanie świecy i ksiąg
• osoby uczestniczące w procesji oraz w modlitwie na zakończenie Mszy św.
• obrazki na Rok Wiary
W razie potrzeby i konieczności można wybrać tylko niektóre z zaproponowanych elementów Otwarcia Roku Wiary, ale warto się zatroszczyć, aby ten moment był odpowiednio zaakcentowany podczas każdej mszy św. tego dnia.

LITURGIA MSZY ŚW. Z OBRZĘDAMI OTWARCIA ROKU WIARY

1. Procesja wejścia:
• Krzyż i świece oraz ministranci
• dorosła osoba niosąca lampion – znak Roku Wiary.
• młodzież (3 osoby odświętnie ubrane) niosąca Katechizm Kościoła Katolickiego (np. KSM)
• przedstawiciele rady parafialnej (3 osoby odświętnie ubrane) niosące księgę dokumentów Soboru Watykańskiego II
• przedstawiciele LSO niosący Pismo św.
• Celebrans.
Świecę i księgi składa się na specjalnie do tego przygotowanym miejscu w prezbiterium

2. Propozycja wprowadzenia do mszy św.
Celebrans:
Dzień 11 października nie zapisał się pewnie jakimiś szczególnymi wydarzeniami w życiu większości z nas. Jednak w najnowszej historii Kościoła odegrał ważną rolę. W tym dniu, przed 50 laty został rozpoczęty Sobór Watykański II, a przed 20 laty Ojciec Święty Jan Paweł II ogłosił Katechizm Kościoła Katolickiego. To były wielkie i niezwykłe wydarzenia. Nic więc dziwnego, że Ojciec Święty Benedykt XVI zwraca na nie uwagę wszystkich wierzących ogłaszając Rok Wiary. Zarówno bowiem Sobór, jak i Katechizm są wielkimi darami Boga dla naszego pokolenia. Wskazują sposób przeżywania i wyrażania wiary językiem współczesnego człowieka.
Dziś, w pierwszą niedzielę po 11 października ten szczególny rok się rozpoczyna także w naszej parafii. Na początku celebracji Eucharystii przyniesione zostało do ołtarza światło Przypomina ono o świetle wiary przekazywanym z pokolenia na pokolenie, począwszy od Apostołów. Oni przekazali nam wiarę w Boga, który stał się Człowiekiem. Do dnia dzisiejszego ta wiara jest pielęgnowana w ludzkich sercach. Wraz ze światłem zostały przyniesione także: księga dokumentów Soboru Watykańskiego II oraz Katechizm Kościoła Katolickiego. Będą nam one towarzyszyły przez cały ten rok jako drogowskazy.
W Rzymie odbywa się w tych tygodniach Synod Biskupów na temat nowej ewangelizacji. Jednocząc się z biskupami i całym Kościołem w pokorze chylimy czoła przed Bogiem, gdyż nie zawsze nie zawsze żyjemy według naszej wiary.
-----------------------

3. List Biskupa Rzeszowskiego na rozpoczęcie Roku Wiary
W miejsce homilii należy odczytać list Biskupa Rzeszowskiego na rozpoczęcie Roku Wiary.
-----------------------
4. Wyznanie wiary
Celebrans: Rok Wiary wzywa nas do uświadomienia sobie naszej wiary w Boga i wiary Bogu w Trójcy Świętej Jedynemu oraz do dawania świadectwa tej wierze. Za chwilę odmówimy Wyznanie wiary, które zostało wypowiedziane nad nami w momencie naszego chrztu. Kilkakrotnie powtórzona odpowiedź Wierzę niech będzie wyrazem naszego świadomego wejścia w Rok Wiary. Na zakończenie wszyscy trzykrotnie zaśpiewamy wezwanie: Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu (lub Niech będzie chwała i cześć i uwielbienie) jako naszą zgodę na wypowiedziane słowa, dziękczynienie Bogu za dar wiary oraz wyraz gotowości życia wiarą na co dzień.

Drodzy bracia i siostry,
Zgromadzeni na niedzielnej Eucharystii otwierającej w Kościele Rok Wiary, wobec Boga w Trójcy Świętej Jedynego i wobec Jego Kościoła, wyznajmy naszą wiarę:
Kapłan
Czy wierzysz w Boga, Ojca wszechmogącego, Stworzyciela nieba i ziemi?
Wszyscy:
Wierzę.
Kapłan
Czy wierzysz w Jezusa Chrystusa, Syna Jego jedynego, a naszego Pana, narodzonego z Maryi Dziewicy, umęczonego i pogrzebanego, który powstał z martwych i zasiada po prawicy Ojca?
Wszyscy:
Wierzę.
Kapłan
Czy wierzysz w Ducha Świętego, Święty Kościół powszechny, obcowanie Świętych, odpuszczenie grzechów, zmartwychwstanie ciała i życie wieczne?
Wszyscy:
Wierzę.
Kapłan
Taka jest nasza wiara. Taka jest wiara Kościoła, której wyznawanie jest naszą chlubą, w Chrystusie Jezusie, Panu naszym.
Wszyscy:
Amen.
Chwała Ojcu i Synowi i Duchowi Świętemu (lub Niech będzie chwała i cześć i uwielbienie).

5. Propozycja modlitwy powszechnej
Wstęp: Wdzięczni za wielki dar wiary, który otrzymaliśmy od Boga, zwróćmy się do Niego całym sercem i przedstawmy Mu nasze prośby. Będziemy powtarzać: Panie przymnóż nam wiary.
1. Miłosierny Boże, błogosław Ojca Świętego Benedykta XVI i wszystkich pasterzy Kościoła. Niech bezpiecznie prowadzą powierzonych im wiernych drogami wiary i miłości. Panie przymnóż nam wiary
2. Panie nieba i ziemi, błogosław uczestnikom Synodu Biskupów poświęconemu nowej ewangelizacji. Niech dzięki Twojej łasce wskażą drogę wiary współczesnemu człowiekowi. Panie przymnóż nam wiary
3. Ojcze posyłający na świat swego Ducha, błogosław wszystkim, którzy rozpoczynają przeżywanie Roku Wiary. Niech gorliwie troszczą się o jej rozwój. Panie przymnóż nam wiary
4. Miłosierny Boże, wejrzyj na tych, którzy utracili skarb wiary i nie chcą słuchać Twego głosu. Niech modlitwa i przykład ludzi wierzących pomoże im wrócić do Ciebie. Panie przymnóż nam wiary
5. Wszechmogący Boże, okaż miłosierdzie (naszym zmarłym N. i) wszystkim, którzy odeszli z tego świata. Daj im udział w pełni życia i szczęścia. Panie przymnóż nam wiary
6. Najlepszy Ojcze, wejrzyj na nas tu zgromadzonych, którzy dziękują Ci za dar wiary. Spraw, abyśmy dostrzegli otwarte przed nami podwoje wiary i szeroko otwarli drzwi naszego serca dla Ciebie. Panie przymnóż nam wiary
Modlitwa: Wszechmogący Boże, Twoja hojność przewyższa pragnienia modlącego się ludu. Bądź uwielbiony w Twoich darach i spraw, abyśmy żadnego z nich nie zmarnowali. Przez Chrystusa, Pana naszego. Amen.
-----------------------
6. Do ogłoszeń
Na zakończenie Eucharystii po wystawieniu Najświętszego Sakramentu, odmówimy wspólnie modlitwę o dobre przeżycie Roku Wiary i otrzymamy uroczyste błogosławieństwo Najświętszym Sakramentem. Modlitwę tę będziemy często odmawiać w czasie całego roku i niech jej słowa prowadzą nas na drogach umacniania naszej wiary. Po błogosławieństwie każdy będzie mógł przyjąć obrazek, na którym znajduje się wyznanie wiary i modlitwa o wiarę. Zabierzmy ze sobą te obrazki, podejmijmy codzienną modlitwę o wiarę dla nas i naszych bliskich.

7. Modlitwa o przymnożenie wiary (do odmówienia po Komunii i ogłoszeniach)

a. Wystawienie Najśw. Sakramentu
a. Komentarz
Kapłan: Dziś ukazane nam zostały na nowo bramy wiary, które otwierają przed nami Boży świat. Dziś też zostaliśmy na nowo wezwani, aby jeszcze szerzej otworzyć dla Boga drzwi naszego życia. Wchodząc w Rok Wiary odmówmy wspólnie modlitwę, którą będziemy często powtarzać w spotkaniach rodzinnych i indywidualnych rozmowach z Bogiem. Będziemy powtarzać: Panie, przymnóż nam wiary

b. Modlitwa o przymnożenie wiary
Mężczyzna: Panie Jezu, Synu Boga żywego, przymnóż nam wiary w Twoje słowo, w którym ukryta jest prawda i w którym Ty sam jesteś obecny. Otwórz nasz umysł i serce, abyśmy uważnie słuchali słów Ewangelii i gorliwie poznawali Twoją naukę, przekazywaną przez Kościół. Ześlij na nas swego Ducha, aby doprowadził nas do całej prawdy.
Aklamacja: Panie, przymnóż nam wiary

Kobieta: Zbawicielu świata, przymnóż nam wiary w Twoje zbawcze działanie w sakramentach świętych i Twoją obecność pośród nas w znaku chleba. Niech nasza wiara objawi się w chętnym przychodzeniu na adorację Ciebie i pełnym zaangażowania przeżywaniu sakramentów, szczególnie Eucharystii.
Aklamacja: Panie, przymnóż nam wiary

Młody człowiek: Jezu, Synu Maryi, przymnóż nam wiary w Twoją obecność w nas samych i innych ludziach. Nie pozwól nam zapomnieć o Twoich słowach: „Cokolwiek uczyniliście jednemu z najmniejszych, Mnieście uczynili”. Dodaj nam sił, abyśmy służyli Ci w ludziach, do których nas posłałeś.
Aklamacja: Panie, przymnóż nam wiary

Kapłan: Przyjmij, miłosierny Jezu, naszą pokorną modlitwę o pomnożenie wiary. Niech ona kształtuje całe nasze życie i doprowadzi nas do Ciebie. Który żyjesz i królujesz na wieki wieków. Amen.
-----------------------
c. Możemy wykorzystać także tekst adoracji przygotowany na październik.

8. Błogosławieństwo Najśw. Sakramentem

Przygotowane na podstawie:
Panie, przymnóż nam wiary. Pomoce dla parafii i rodzin, red. S. Szczepaniec, Kraków 2012.
za pozwoleniem redaktora.

Rok Wiary - DLA MŁODZIEŻY

Wejście na stronę "Rok Wiary - DLA MŁODZIEŻY"

Wskazania Kongregacji Nauki Wiary na Rok Wiary

KONGREGACJA NAUKI WIARY
Nota zawierająca wskazania duszpasterskie na Rok Wiary

Wprowadzenie

W Liście apostolskim Porta fidei z 11 października 2011 r., Ojciec Święty Benedykt XVI ogłosił Rok wiary. Rozpocznie się on 11 października 2012 r., w pięćdziesiątą rocznicę otwarcia Soboru Powszechnego Watykańskiego II, a zakończy się 24 listopada 2013 r., w uroczystość naszego Pana Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata.

Rok ten będzie okazją sprzyjającą temu, by wszyscy wierni głębiej zrozumieli, że fundamentem wiary chrześcijańskiej jest «spotkanie z wydarzeniem, z Osobą, która nadaje życiu nową perspektywę, a tym samym decydujące ukierunkowanie»[1]. Wiarę, opartą na spotkaniu ze Zmartwychwstałym Jezusem Chrystusem, będzie można odkrywać w jej integralności i w pełnym blasku. «Również w naszych czasach wiara jest darem, który trzeba na nowo odkryć, pielęgnować i dawać o nim świadectwo», ażeby Pan «sprawił, że każdy z nas doświadczy z radością, jak pięknie jest być chrześcijaninem»[2].

Rozpoczęcie Roku Wiary zbiega się z pełnym wdzięczności upamiętnieniem dwóch wielkich wydarzeń, które ukształtowały oblicze Kościoła naszych dni: pięćdziesiątą rocznicą otwarcia Soboru Watykańskiego II, który zwołał błogosławiony Jan XXIII (11 października 1962 r.), i dwudziestą rocznicą ogłoszenia Katechizmu Kościoła Katolickiego, ofiarowanego Kościołowi przez błogosławionego Jana Pawła II (11 października 1992 r.).

Sobór, według Papieża Jana XXIII, miał na celu «przekazanie czystej i nieskażonej nauki katolickiej bez łagodzenia jej bądź przeinaczania», i starał się aby «ta pewna i niezmienna nauka, która musi być wiernie respektowana, została pogłębiona i przedstawiona w sposób odpowiadający potrzebom naszych czasów»[3]. W tym kontekście decydujące znaczenie ma początek Konstytucji dogmatycznej Lumen gentium: «Światłością narodów jest Chrystus, dlatego obecny Sobór święty, zgromadzony w Duchu Świętym, gorąco pragnie oświecić wszystkich ludzi Jego blaskiem jaśniejącym na obliczu Kościoła, głosząc Ewangelię wszelkiemu stworzeniu (por. Mk 16, 15)» [4]. W świetle Chrystusa, które oczyszcza i uświęca w świętej liturgii (por. Konstytucja Sacrosanctum concilium) i na podstawie Jego Bożego Słowa (por. Konstytucja dogmatyczna Dei verbum), Sobór pragnął pogłębić wewnętrzną naturę Kościoła (por. Konstytucja dogmatyczna Lumen gentium) i jego więź ze współczesnym światem (por. Konstytucja duszpasterska Gaudium et spes). Obok tych czterech Konstytucji, prawdziwych filarów Soboru, powstały Deklaracje i Dekrety, które podejmują największe wyzwania czasu.

Po Soborze nastąpił okres recepcji i stosowania jego bogatego nauczania przez Kościół, w ciągłości z całą Tradycją, pod bezpiecznym przewodnictwem Magisterium. Aby ułatwić poprawną recepcję Soboru, Papieże kilka razy zwoływali Synod Biskupów[5], który został ustanowiony przez Sługę Bożego Pawła VI w 1965 r., a następnie dawali Kościołowi jasne wskazania w posynodalnych adhortacjach apostolskich. Obrady najbliższego Zgromadzenia Ogólnego Synodu Biskupów, które odbędzie się w październiku 2012 r., będą się toczyły na temat: Nowa ewangelizacja mająca na celu przekazywanie wiary chrześcijańskiej.

Od początku swego Pontyfikatu, Papież Benedykt XVI zdecydowanie zabiegał o poprawne pojmowanie Soboru, odrzucając jako błędną tak zwaną «hermeneutykę nieciągłości i zerwania z przeszłością» i opowiadając się za – jak powiedział – «‘hermeneutyką reformy’, odnowy zachowującego ciągłość jedynego podmiotu-Kościoła, który dał nam Pan; ten podmiot w miarę upływu czasu rośnie i rozwija się, zawsze jednak pozostaje tym samym, jedynym podmiotem – Ludem Bożym w drodze»[6].

Katechizm Kościoła Katolickiego, w myśl tego, z jednej strony stanowi «autentyczny owoc Soboru Watykańskiego II»[7], a z drugiej pragnie ułatwiać jego recepcję. Nadzwyczajny Synod Biskupów z 1985 r., zwołany z okazji dwudziestej rocznicy zamknięcia Soboru Watykańskiego II i aby dokonać bilansu odnośnie do jego recepcji, zasugerował opracowanie tego Katechizmu, aby ofiarować Ludowi Bożemu kompendium całej nauki katolickiej i pewny tekst, stanowiący punkt odniesienia dla katechizmów lokalnych. Papież Jan Paweł II uznał tę propozycję za pragnienie które «odpowiada w pełni prawdziwej potrzebie Kościoła powszechnego i Kościołów partykularnych»[8]. Ten Katechizm, zredagowany we współpracy z całym episkopatem Kościoła katolickiego, «wyraża rzeczywiście to, co można nazwać ‘symfonią’ wiary»[9].

Katechizm zawiera «rzeczy nowe i stare (por. Mt 13, 52), ponieważ wiara pozostaje zawsze ta sama, a zarazem jest źródłem wciąż nowych świateł. Aby spełnić ten podwójny wymóg Katechizm Kościoła Katolickiego z jednej strony przejmuje ‘dawny’ tradycyjny układ, zastosowany już w Katechizmie Piusa V, ujmując treść w czterech częściach: Wyznanie wiary (Credo); Liturgia święta ze szczególnym uwypukleniem sakramentów; zasady chrześcijańskiego postępowania wyłożone na podstawie przykazań; wreszcie modlitwa chrześcijańska. Zarazem jednak treść jest często ujęta w ‘nowy’ sposób, by odpowiadać na pytania stawiane przez naszą epokę»[10]. Ten Katechizm jest «pożytecznym i właściwym narzędziem służącym umacnianiu komunii Kościoła» i «bezpieczną normą nauczania prawd wiary»[11]. Treści wiary znajdują w Katechizmie systematyczną i organiczną syntezę. «W nim bowiem staje się widoczne bogactwo nauczania, które Kościół przyjął, zachował i przedstawiał na przestrzeni dwóch tysiącleci swej historii. Od Pisma Świętego po ojców Kościoła, od mistrzów teologii po świętych, którzy żyli na przestrzeni wieków, Katechizm stanowi trwały zapis wielu sposobów, w jakie Kościół medytował nad wiarą i rozwijał nauczanie, aby dać wiernym pewność w ich życiu wiary»[12].

Rok Wiary chce przyczynić się do nawrócenia na nowo do Pana Jezusa i odkrycia wiary, aby wszyscy członkowie Kościoła stali się wiarygodnymi i radosnymi świadkami Zmartwychwstałego Pana w dzisiejszym świecie, potrafiącymi wskazać tak licznym osobom poszukującym ‘bramę wiary’. Ta ‘brama’ otwiera człowiekowi oczy na Jezusa Chrystusa, który jest z nami «przez wszystkie dni, aż do skończenia świata» (Mt 28, 20). On pokazuje nam, że «sztuki życia» uczy się «w mocnych relacjach z Nim»[13]. «Swoją miłością Jezus Chrystus przyciąga do siebie ludzi z każdego pokolenia: w każdym czasie zwołuje On Kościół, powierzając mu głoszenie Ewangelii, nakazem, który zawsze jest nowy. Z tego względu także dziś potrzeba bardziej przekonanego zaangażowania Kościoła na rzecz nowej ewangelizacji, aby na nowo odkryć w wierzeniu radość i odnaleźć zapał do przekazywania wiary»[14].

Na polecenie Papieża Benedykta XVI[15], Kongregacja Nauki Wiary zredagowała, w porozumieniu z właściwymi dykasteriami Stolicy Apostolskiej i z udziałem Komitetu ds. przygotowania Roku Wiary[16], niniejszą Notę zawierającą pewne wskazania odnośnie do tego czasu łaski, nie wykluczające innych propozycji, którymi Duch Święty zechce natchnąć Pasterzy i wiernych w różnych częściach świata.

Wskazania

«Wiem, komu uwierzyłem» (2 Tm 1, 12): te słowa świętego Pawła pomagają nam zrozumieć, że wiara «jest najpierw osobowym przylgnięciem człowieka do Boga; równocześnie i w sposób nierozdzielny jest ona dobrowolnym uznaniem całej prawdy, którą Bóg objawił»[17]. Wiara jako zawierzenie osoby Bogu i wiara, którą wyrażamy w Wyznaniu Wiary (Credo) są nierozerwalne, wzajemnie do siebie nawiązują i jedna wymaga drugiej. Istnieje głęboki związek pomiędzy życiem wiarą i jej treścią: wiara świadków i wyznawców jest także wiarą apostołów i doktorów Kościoła.

Z tego względu poniższe wskazania na Rok Wiary mają być pomocne tak w spotkaniu Chrystusa poprzez autentycznych świadków wiary, jak również w coraz lepszym poznaniu treści wiary. Są to propozycje, które mają na celu pobudzenie w przykładowy sposób wspólnoty kościelnej do odpowiedzialnej odpowiedzi na wezwanie Ojca Świętego do przeżywania w pełni tego Roku, jako specjalnego «czasu łaski»[18]. Radosne odkrycie wiary będzie mogło także wpłynąć na umocnienie jedności i wspólnoty różnych środowisk, które tworzą wielką rodzinę Kościoła.

I. Na płaszczyźnie Kościoła Powszechnego

1. Głównym wydarzeniem kościelnym na początku Roku Wiary będzie XIII Zwyczajne Zgromadzenie Ogólne Synodu Biskupów, zwołane przez Papieża Benedykta XVI, poświęcone Nowej ewangelizacji mającej na celu przekazywanie wiary chrześcijańskiej, które odbędzie się w październiku 2012 r. W czasie tego Synodu, w dniu 11 października 2012 r., odbędzie się uroczysta Msza św. na rozpoczęcie Roku Wiary, we wspomnienie pięćdziesiątej rocznicy otwarcia Soboru Watykańskiego II.

2. W Roku Wiary należy zachęcać wiernych, by pielgrzymowali do Stolicy Piotrowej, aby tam złożyć wyznanie wiary w Boga Ojca, Syna i Ducha Świętego, w jedności z tym, który dziś wezwany jest, by utwierdzać w wierze swoich braci (por. Łk 22, 32). Ważną rzeczą będzie także zachęcanie do udziału w pielgrzymkach do Ziemi Świętej, miejsca związanego z obecnością Jezusa, Zbawiciela, i Maryi, Jego Matki.

3. W czasie tego Roku pożyteczne będzie zachęcanie wiernych, by zwracali się ze szczególną pobożnością do Maryi, pierwowzoru Kościoła, która «łączy w sobie w pewien sposób i odzwierciedla najważniejsze treści wiary»[19]. Należy zatem popierać wszelkie inicjatywy, które pomogą wiernym uznać na nowo szczególną rolę Maryi w tajemnicy zbawienia, kochać Ją miłością synowską i naśladować Jej wiarę i cnoty. Bardzo stosowne będzie w związku z tym organizowanie pielgrzymek, nabożeństw i spotkań w głównych Sanktuariach.

4. Najbliższy Światowy Dzień Młodzieży w Rio de Janeiro w lipcu 2013 r. będzie nadzwyczajną okazją dla młodych ludzi, aby doświadczyli radości płynącej z wiary w Pana Jezusa i ze wspólnoty z Ojcem Świętym, w wielkiej rodzinie Kościoła.

5. Pożądane będzie organizowanie sympozjów, zjazdów i zebrań na wielką skalę, także na szczeblu międzynarodowym, sprzyjające stykaniu się z autentycznymi świadectwami wiary i pogłębieniu znajomości treści nauki katolickiej. Ważne jest, by ukazywaniu, że również dzisiaj Słowo Boże ustawicznie wzrasta i się rozprzestrzenia, towarzyszyło świadectwo, że w Jezusie Chrystusie «znajduje pełny sens wszelka udręka i tęsknota ludzkiego serca»[20] i że wiara «staje się nowym kryterium myślenia i działania, które przemienia całe życie człowieka»[21]. Niektóre ze spotkań będą poświęcone w szczególności przypomnieniu na nowo nauczania Soboru Watykańskiego II.

6. Dla wszystkich wierzących Rok Wiary będzie okazją sprzyjającą pogłębieniu znajomości głównych dokumentów Soboru Watykańskiego II i studiowaniu Katechizmu Kościoła Katolickiego. W specjalny sposób dotyczy to kandydatów do kapłaństwa, przede wszystkim w roku propedeutycznym czy w pierwszych latach studiów teologicznych, nowicjuszy i nowicjuszki Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego, jak też tych, którzy odbywają formację przed przyjęciem do Stowarzyszenia czy do Ruchu kościelnego.

7. Rok będzie okazją sprzyjającą bardziej uważnemu zapoznawaniu się z homiliami, katechezami, przemówieniami i innymi wystąpieniami Ojca Świętego. Pasterze Kościoła, osoby konsekrowane i wierni świeccy będą zachęcani do tego, by z odnowionym zaangażowaniem rzeczywiście całym sercem przyjmowali nauczanie Następcy św. Piotra.

8. W czasie Roku Wiary, pożądane będzie promowanie we współpracy z Papieską Radą ds. Popierania Jedności Chrześcijan, różnych inicjatyw ekumenicznych, które będą przypominały i wspierały «przywrócenia jedności między wszystkimi uczniami Chrystusa», co jest «jednym z głównych zamierzeń świętego Soboru Powszechnego Watykańskiego II»[22]. W szczególności, odbędzie się uroczyste nabożeństwo ekumeniczne, aby potwierdzić wiarę wszystkich ochrzczonych w Chrystusa.

9. Przy Papieskiej Radzie ds. Krzewienia Nowej Ewangelizacji będzie utworzony specjalny Sekretariat, który zajmie się koordynacją różnych inicjatyw związanych z Rokiem Wiary, podejmowanych przez poszczególne dykasterie Stolicy Apostolskiej, bądź istotnych z punktu widzenia Kościoła powszechnego. Byłoby wskazanym informować wcześniej tenże Sekretariat o organizowaniu większych wydarzeń; on też będzie mógł podsuwać sugestie odnośnie do tych inicjatyw. Sekretariat otworzy specjalną stronę internetową, aby udzielać wszelkich użytecznych informacji, które będą pomocne w owocnym przeżywaniu Roku Wiary.

10. Na zakończenie Roku, w uroczystość naszego Pana Jezusa Chrystusa, Króla Wszechświata, Ojciec Święty odprawi Eucharystię, aby uroczyście na nowo dokonać wyznania wiary.

II. Na płaszczyźnie Konferencji Biskupów[23]

1. Konferencje Biskupów będą mogły zorganizować dzień studyjny, poświęcony wierze, osobistemu świadectwu o niej i przekazywaniu jej nowym pokoleniom, ze świadomością szczególnej misji Biskupów jako nauczycieli i «zwiastunów wiary»[24].

2. Rzeczą użyteczną będzie wsparcie wznowienia publikacji dokumentów Soboru Watykańskiego II, Katechizmu Kościoła Katolickiego i jego Kompendium, także w formie wydań kieszonkowych i tanich, jak też szersze ich rozpowszechnianie za pomocą narzędzi elektronicznych i nowoczesnych technologii.

3. Pożądane jest odnowienie zaangażowania, aby dokumenty Soboru Watykańskiego II i Katechizm Kościoła Katolickiego zostały przełożone na języki, w których ich przekłady jeszcze nie istnieją. Zachęca się do podejmowania inicjatyw charytatywnych mających na celu finansowanie tłumaczeń na języki lokalne krajów na terenach misyjnych, gdzie Kościoły lokalne nie są w stanie pokryć związanych z tym wydatków. Inicjatywy tego typu powinny być podejmowane pod kierunkiem Kongregacji ds. Ewangelizacji Narodów.

4. Pasterze, wykorzystując nowe języki komunikacji, będą się starali promować programy telewizyjne czy radiowe, filmy i publikacje, przystępne, a także przeznaczone dla ludzi prostych i dla szerokiej publiczności, na temat wiary, jej zasad i treści, a także eklezjalnego znaczenia Soboru Watykańskiego II.

5. Autentycznymi świadkami wiary są święci i błogosławieni[25]. Dlatego też Konferencje Biskupów powinny zaangażować się w popularyzowanie znajomości rodzimych świętych, również z wykorzystaniem nowoczesnych środków komunikacji społecznej.

6. Współczesny świat jest wrażliwy na związek wiary i sztuki. Dlatego zaleca się Konferencjom Biskupów, by odpowiednio dowartościowały również w działalności katechetycznej i w ewentualnej współpracy ekumenicznej, dziedzictwo dzieł sztuki, które znajduje się w miejscach powierzonych ich trosce pasterskiej.

7. Nauczyciele wykładający w ośrodkach studiów teologicznych, w seminariach i na uniwersytetach katolickich proszeni są o zweryfikowanie, czy w ich nauczaniu treści Katechizmu Kościoła Katolickiego[27] odgrywają istotną rolę i co z tego wynika w odniesieniu do wykładanych przez nich dyscyplin.

8. Warto będzie przygotować, z pomocą teologów i kompetentnych autorów, popularyzatorskich materiałów o charakterze apologetycznym (por. 1 P 3, 15). Wierni będą mogli tym samym lepiej odpowiadać na pytania, które pojawiają się w różnych dziedzinach kultury, czy to w związku z wyzwaniem jakie stanowią sekty, czy w odniesieniu do problemów związanych z sekularyzmem i relatywizmem, czy do «pytań, wynikających ze zmiany mentalności, która zwłaszcza w obecnych czasach zawęża zakres tego, co racjonalnie pewne, do osiągnięć naukowych i technologicznych»[26], bądź w związku z innymi konkretnymi trudnościami.

9. Pożądane będzie przeanalizowanie lokalnych katechizmów i różnych pomocy katechetycznych używanych w Kościołach lokalnych, by zapewnić pełną ich zgodność z Katechizmem Kościoła Katolickiego. Gdyby okazało się, że pewne katechizmy czy pomoce do katechezy nie są w pełni zgodne z Katechizmem, czy też występują w nich braki, będzie można rozpocząć opracowywanie ich nowych wersji, ewentualnie idąc w ślady czy korzystając z pomocy innych Konferencji Biskupów, które już o to zadbały.

10. Stosowną rzeczą będzie ocenienie, we współpracy z kompetentną w tym zakresie Kongregacją Edukacji Katolickiej, na ile treści Katechizmu Kościoła Katolickiego są obecne w Ratio formacji przyszłych kapłanów i w Curriculum ich studiów teologicznych.

III. Na płaszczyźnie diecezjalnej

1. Pożądane będzie, aby w każdym Kościele lokalnym odbyła się Msza św. na otwarcie Roku Wiary i na jego uroczyste zakończenie, by «wyznawać wiarę w zmartwychwstałego Pana w naszych katedrach i kościołach całego świata»[28].

2. Warto będzie zorganizować w każdej diecezji dzień poświęcony Katechizmowi Kościoła Katolickiego, zapraszając do udziału w nim zwłaszcza kapłanów, osoby konsekrowane i katechetów. Z tej okazji, wschodnie eparchie katolickie na przykład, będą mogły zorganizować spotkanie z kapłanami, by złożyć świadectwo swojej specyficznej wrażliwości i tradycji liturgicznej w łonie jednej wiary w Chrystusa; podobnie można zachęcić młode Kościoły lokalne na terenach misyjnych, by dały nowe świadectwo swej radości wiary, która tak mocno je wyróżnia.

3. Każdy Biskup będzie mógł poświęcić List pasterski tematowi wiary, przypominając znaczenie Soboru Watykańskiego II i Katechizmu Kościoła Katolickiego w specyficznym kontekście duszpasterskim powierzone jego pieczy wspólnoty wiernych .

4. Pożądane będzie, by w każdej diecezji, pod kierunkiem Biskupa, zostały zorganizowane katechezy dla młodych i dla tych, którzy poszukują sensu życia, aby pomóc im w odkryciu piękna wiary Kościoła, oraz były urządzane spotkania z jej znaczącymi świadkami.

5. Stosowne będzie dokonanie oceny recepcji Soboru Watykańskiego II i Katechizmu Kościoła Katolickiego w życiu i misji każdego pojedynczego Kościoła lokalnego, w szczególności w zakresie katechezy. W związku z tym pożądane jest odnowione zaangażowanie ze strony wydziałów katechetycznych w diecezjach, które – przy wsparciu Komisji Katechetycznych Konferencji Biskupów – mają za zadanie zajmować się formacją katechetów w zakresie treści wiary.

6. Stałą formację duchowieństwa będzie można oprzeć, szczególnie w tym Roku Wiary, na dokumentach Soboru Watykańskiego II i na Katechizmie Kościoła Katolickiego, rozważając, przykładowo, takie tematy jak: „przepowiadanie Chrystusa Zmartwychwstałego”, „Kościół jako sakrament zbawienia”, „misja ewangelizacyjna w dzisiejszym świecie”, „wiara i niewiara”, „wiara, ekumenizm i dialog międzyreligijny”, „wiara i życie wieczne”, „hermeneutyka reformy z zachowaniem ciągłości”, „Katechizm w zwyczajnej opiece duszpasterskiej”.

7. Zachęca się Biskupów do organizowania, zwłaszcza w okresie wielkopostnym, nabożeństw pokutnych, w czasie których prosić się będzie o przebaczenie Boże, także i w szczególności za grzechy przeciwko wierze. Ten Rok będzie również czasem sprzyjającym przystępowaniu z większą wiarą i częściej do sakramentu Pokuty.

8. Pożądane będzie nawiązanie kontaktu ze światem nauki i kultury i stwarzanie nowych okazji do twórczego dialogu wiary i rozumu, poprzez sympozja, kongresy i dni studyjne, zwłaszcza na uniwersytetach katolickich, aby pokazać, «że nie może być konfliktu między wiarą a prawdziwą nauką, ponieważ obie, choć różnymi drogami, dążą do prawdy»[29].

9. Ważne będzie organizowanie spotkań z osobami, które «choć nie twierdzą, że mają dar wiary, szczerze poszukują ostatecznego sensu i definitywnej prawdy o swym istnieniu i świecie»[30], inspiracją dla tego typu spotkań może być dialog w ramach Dziedzińca Pogan, nawiązany przez Papieską Radę Kultury.

10. Rok Wiary będzie mógł dostarczyć okazję do poświęcenia większej uwagi szkołom katolickim, które są właściwym miejscem, by przedstawiać uczniom żywe świadectwo o Panu i rozwijać ich wiarę, z odpowiednim wykorzystaniem narzędzi katechetycznych, takich jak na przykład Kompendium Katechizmu Kościoła Katolickiego czy Youcat.

IV. W parafiach / wspólnotach / stowarzyszeniach / ruchach

1. W przygotowaniu do Roku Wiary, wszystkich wiernych zachęca się do czytania i uważnej medytacji Listu apostolskiego Porta fidei Ojca Świętego Benedykta XVI.

2. Rok Wiary «będzie to też dobra okazja, by z większym zaangażowaniem celebrować wiarę w liturgii, a zwłaszcza w Eucharystii»[31]. W Eucharystii, która jest tajemnicą wiary i źródłem nowej ewangelizacji, wiara Kościoła jest głoszona, celebrowana i umacniana. Wszystkich wiernych zachęca się do brania w niej udziału świadomie, aktywnie i owocnie, by byli autentycznymi świadkami Pana.

3. Kapłani będą mogli poświęcić więcej uwagi studium dokumentów Soboru Watykańskiego II i Katechizmu Kościoła Katolickiego, by wykorzystać jego owoce w duszpasterstwie parafialnym – katechezie, przepowiadaniu, przygotowaniu do sakramentów – przygotowując cykle homilii na temat wiary czy pewnych jej specyficznych aspektów, jak na przykład, „spotkanie z Chrystusem”, „podstawowe treści Credo”, „wiara i Kościół” [32].

4. Katecheci powinni obficiej czerpać z doktrynalnego bogactwa Katechizmu Kościoła Katolickiego i organizować, pod nadzorem proboszczów, grupy wiernych oddające się lekturze i wspólnemu zgłębianiu tego cennego narzędzia, aby tworzyć małe wspólnoty wiary i świadectwa o Panu Jezusie.

5. Pożądane jest, by z odnowionym zapałem był propagowany i rozprowadzany Katechizm Kościoła Katolickiego bądź inne pomoce odpowiednie dla rodzin, prawdziwych kościołów domowych i pierwszych miejsc przekazywania wiary, na przykład przy okazji błogosławienia domów, Chrztów dorosłych, Bierzmowań, Małżeństwa. Może to sprzyjać przyjęciu i pogłębieniu nauki katolickiej «w naszych domach i rodzinach, aby każdy silnie odczuł potrzebę lepszego zrozumienia i przekazywania przyszłym pokoleniom odwiecznej wiary»[33].

6. Stosowne będzie popieranie misji ludowych i innych inicjatyw, w parafiach i miejscach pracy, by pomóc wiernym w odkryciu daru, jakim jest wiara chrzcielna, i odpowiedzialności za dawanie o niej świadectwa, ze świadomością, że powołanie chrześcijańskie «jest z natury swojej również powołaniem do apostolstwa»[34].

7. W tym okresie zachęca się członków Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego do zaangażowania się w nową ewangelizację, poprzez przylgnięcie na nowo do Chrystusa, dzięki własnym charyzmatom i wierności Ojcu Świętemu i zdrowej doktrynie.

8. W czasie Roku Wiary Wspólnoty kontemplacyjne szczególną intencję modlitwy poświęcą odnowie wiary Ludu Bożego i nowemu zaangażowaniu w jej przekazywanie młodym pokoleniom.

9. Stowarzyszenia i Ruchy kościelne wzywa się, by podejmowały specyficzne inicjatywy, które dzięki ich charyzmatom i we współpracy z lokalnymi Pasterzami, zostaną włączone w wielkie wydarzenie Roku Wiary. Nowe Wspólnoty i Ruchy kościelne, w sposób twórczy i wielkoduszny znajdą odpowiednie sposoby, by złożyć swe świadectwo wiary w służbie Kościołowi.

10. Wszyscy wierni, wezwani do odnowienia daru wiary, będą się starali przekazywać własne doświadczenie wiary i miłości[35] w dialogu ze swymi braćmi i siostrami, także należącymi do innych wyznań chrześcijańskich, z wyznawcami innych religii i z tymi, którzy nie wierzą lub są obojętni. Pragnie się, by w ten sposób wszyscy chrześcijanie rozpoczęli swego rodzaju misję wobec osób, wśród których żyją i pracują, ze świadomością, że «przyjęli orędzie zbawienia, aby przedstawiać je wszystkim»[36].

Zakończenie

Wiara «jest towarzyszką życia, pozwalającą nam dostrzegać wciąż na nowo cuda, które czyni dla nas Bóg. Wiara, która stara się rozpoznawać znaki czasu we współczesności, zobowiązuje każdego z nas do stawania się żywymi znakami obecności Zmartwychwstałego w świecie»[37]. Wiara jest aktem osoby i zarazem wspólnoty: jest darem Boga, a żyje się nim w wielkiej wspólnocie Kościoła i musi on być przekazany światu. Każda inicjatywa podjęta w ramach Roku Wiary chce wspierać radosne odkrycie i odnowione świadectwo wiary. Zaproponowane tu wskazania mają na celu pobudzenie wszystkich członków Kościoła do zaangażowania się, ażeby ten Rok stał się owocną okazją do dzielenia się tym, co dla chrześcijanina jest najdroższe: Chrystusem Jezusem, Odkupicielem człowieka, Królem Wszechświata, «który nam w wierze przewodzi i ją wydoskonala» (Hbr 12, 2).

Rzym, w siedzibie Kongregacji Nauki Wiary, 6 stycznia 2012 r., w uroczystość Objawienia Pańskiego.

William Kard. Levada

Prefekt

+ Luis F. Ladaria, S.J.

Arcybiskup tytularny Thibica

Sekretarz

-----------------------------------------------------------

[1] Benedetto XVI, Lett. enc. Deus caritas est, 25 dicembre 2005, n. 1.

[2] Id., Omelia nella Festa del Battesimo del Signore, 10 gennaio 2010.

[3] Giovanni XXIII, Discorso di solenne apertura del Concilio Ecumenico Vaticano II, 11 ottobre 1962.

[4] Conc. Ecum. Vat. II, Cost. dogm. Lumen gentium, n. 1.

[5] Le Assemblee Ordinarie del Sinodo dei Vescovi hanno trattato i seguenti temi: La preservazione e il rafforzamento della fede cattolica, la sua integrità, il suo vigore, il suo sviluppo, la sua coerenza dottrinale e storica (1967), Il sacerdozio ministeriale e la giustizia nel mondo (1971), L’evangelizzazione nel mondo moderno (1974), La catechesi nel nostro tempo (1977), La famiglia cristiana (1980), La penitenza e la riconciliazione nella missione della Chiesa (1983), La vocazione e la missione dei laici nella Chiesa e nel mondo (1987), La formazione dei sacerdoti nelle circostanze attuali (1991), La vita consacrata e la sua missione nella Chiesa e nel mondo (1994), Il Vescovo: Servitore del Vangelo di Gesù Cristo per la speranza del mondo (2001), L’Eucaristia: fonte e culmine della vita e della missione della Chiesa (2005), La Parola di Dio nella vita e nella missione della Chiesa (2008).

[6] Benedetto XVI, Discorso alla Curia Romana, 22 dicembre 2005.

[7] Id., Lett. ap. Porta fidei, n. 4.

[8] Giovanni Paolo II, Discorso di chiusura della II Assemblea Straordinaria del Sinodo dei Vescovi, 7 dicembre 1985, n. 6. Lo stesso Pontefice, nella fase iniziale di tale Sinodo, durante l’Angelus del 24 novembre 1985, ebbe a dire: «La fede è il principio basilare, è il cardine, il criterio essenziale del rinnovamento voluto dal Concilio. Dalla fede derivano la norma, lo stile di vita, l’orientamento pratico in ogni circostanza».

[9] Id., Cost. ap. Fidei depositum, 11 ottobre 1992, n. 2.

[10] Ibid., n. 3.

[11] Ibid., n. 4.

[12] Benedetto XVI, Lett. ap. Porta fidei, n. 11.

[13] Id., Discorso ai partecipanti all’Incontro promosso dal Pontificio Consiglio per la Promozione della Nuova Evangelizzazione, 15 ottobre 2011.

[14] Id., Lett. ap. Porta fidei, n. 7.

[15] Cfr ibid., n. 12.

[16] Detto Comitato, costituito presso la Congregazione per la Dottrina della Fede per mandato del Santo Padre Benedetto XVI, annovera fra i suoi membri: i Cardinali William Levada, Francis Arinze, Angelo Bagnasco, Ivan Dias, Francis E. George, Zenon Grocholewski, Marc Ouellet, Mauro Piacenza, Jean-Pierre Ricard, Stanisław Ryłko e Christoph Schönborn; gli Arcivescovi Luis F. Ladaria e Salvatore Fisichella; i Vescovi Mario del Valle Moronta Rodríguez, Gerhard Ludwig Müller e Raffaello Martinelli.

[17] Catechismo della Chiesa Cattolica, n. 150.

[18] Benedetto XVI, Lett. ap. Porta fidei, n. 15.

[19] Conc. Ecum. Vat. II, Cost. dogm. Lumen gentium, n. 65.

[20] Benedetto XVI, Lett. ap. Porta fidei, n. 13.

[21] Ibid., n. 6.

[22] Conc. Ecum. Vat. II, Decr. Unitatis redintegratio, n. 1.

[23] Le indicazioni offerte alle Conferenze Episcopali valgono in modo analogo anche per i Sinodi dei Vescovi delle Chiese Patriarcali e Arcivescovili Maggiori e per le Assemblee dei Gerarchi di Chiese sui iuris.

[24] Conc. Ecum. Vat. II, Cost. dogm. Lumen gentium, n. 25.

[25] Cfr Benedetto XVI, Lett. ap. Porta fidei, n. 13.

[26] Ibid., n. 12.

[27] Cfr Giovanni Paolo II, Cost. ap. Fidei depositum, n. 4.

[28] Benedetto XVI, Lett. ap. Porta fidei,n. 8.

[29] Ibid., n. 12.

[30] Ibid., n. 10.

[31] Ibid., n. 9.

[32] Cfr Benedetto XVI, Esort. ap. post-sinodale Verbum Domini, 30 settembre 2010, nn. 59-60 e 74.

[33] Id., Lett. ap. Porta fidei, n. 8.

[34] Conc. Ecum. Vat. II, Decr. Apostolicam actuositatem, n. 2.

[35] Cfr Benedetto XVI, Lett. ap. Porta fidei, n. 14.

[36] Conc. Ecum. Vat. II, Cost. past. Gaudium et spes, n. 1.

[37] Benedetto XVI, Lett. ap. Porta fidei, n. 15.